'dağı dağ taşı taş olarak gördükçe şeyh'e muhtaçsın'

2012-02-16T12:06:00.002+02:00

beste hanım'a

2012-02-10T15:59:00.003+02:00

Karın Ayak İzleri

2012-02-01T15:34:00.000+02:00

Erkan Oğur / Zülfü Kaküllerin Amber Misali

2012-01-29T08:39:00.000+02:00

Erkan Oğur / Bugün Ben Bir Güzel Gördüm

2012-01-26T23:07:00.000+02:00

kalamış aşıkları

2012-01-19T23:43:00.004+02:00

Günaydın İstanbul

2012-01-13T14:59:00.003+02:00

'İnsan severse katlanır!'
Öyle derler ve de doğrudur söylenen.

Yoksa her gün evden ofise beş ayrı araçla gel sonra yine beş araçla dön, işe gelirken de eve dönerken de İstanbul’un karmaşasıyla, trafiğiyle baş edecek çareler üret, olacak şey değildir.

Seviyorsan İstanbul’u, çilesine de katlanacaksın, katlanmak için de her gün çareler üreteceksin.

Bir kere en azından haftada bir gün dışarıda kahvaltı edeceksin ki yediklerinin adı kulağına, tadı diline hoş gelsin peşinden gidesin.

Mesela ‘Bugün de tam Hacı Bekir’den zeytinli poğaça’ günü deyip, kendi aklını çelip, vapurda çayı yanına katık edeceksin.

Bir başka hafta ‘Bilgeoğulları’nda kıymalı su böreği, yanında da iki bardak çay’ deyip Kadıköy Çarşısı’nın yolunu tutacaksın, böreğin verdiği keyifle vapura sıçraya sıçraya bineceksin.

Bir başka hafta da baktın ki çok ara vermişsin ama nefsin geçen haftalardaki tavuksuyu çorbayı hiç unutmamış; otobüsten iner inmez Adapazarı Islama Köfte’nin yolunu tutup, çorbaya limon sıkacaksın ki gün de geçmek bilmeyen hafta da şenlensin.

Bir de vapurda Sarayburnu siluetine karşı çay-simit-eski kaşar ziyafeti vardır ki anlatması akıllara ziyan hiç söz etmeyelim.

Ancak her yediğin içtiğini de kendine saklamayacaksın, paylaşacaksın.

Bizim gibi ‘Hacı Bekir de amma poğaça yapıyor ha’ deyip iki tane aldıysan ikisini de mideye indirmeyeceksin.

Fotoğraftaki İstanbullu ‘yeni vapur arkadaşı’mız. Her gün iki poğaça alıp birini kendi yiyip birini de martılara atıyor ki, arkadaşlık kursun. Nitekim kurdu da artık martılar kucağına kadar gelip ‘hatıra’ diye poz veriyor; bizse yeni uğraşımız sekizbucukvapuru.blogspot.com için fotoğraf çekip ‘Günaydın İstanbul’ diyoruz.

beste hanım'a

2012-01-04T12:41:00.004+02:00

Artık (sekizbucukvapuru.blogspot.com) İstanbul'la hasret gidereceğiniz bir vapurunuz var. Merci. Bekleriz efendim.

Kelle Paça Çorbası

2011-12-26T15:11:00.001+02:00

Kelle paça çorbasının sayısız yararı varmış; ‘zaafiyetin en iyi ilacıymış, nezleye, baş ağrısına, kan tükürmeye kuru öksürüğe hatta ve hatta idrar zorluğuna bile iyi gelirmiş.

Ancak bu ‘şifalı’ çorba eskisi gibi tüketilmiyor artık. Erkekler istemediği için evlerde pişmiyor, bulursanız iyisini, sokakta içip nefsinizi köreltiyorsunuz.

Bizim koca İstanbul’da bir kelle paça çorbacımız var ki Aksaray Laleli’dedir. Adına da Paçacı Hasan derler.

Paça içmek için sabah saatleri en iyi saatlerdir ama Hasan’da neredeyse her saat paça çorbası bulunur.

İster sarımsaklı ister sarımsaksız paça için ama mutlaka mutlaka yanında sıcak pide isteyin, çorbanıza limon sıkın seviyorsanız ve ardında da afiyetle kaşık sallayın.

Daha Büyük Görüntüle

Abartmanın tadını çıkaran Evliya

2011-12-23T12:29:00.001+02:00

‘Evliya abartır’ derler. Bizce ‘ol Hakir’ abartmazmış, abartmanın tadını çıkarırmış!

İşte size 10 ciltlik, 20 kitaplık kitabından ‘tadını çıkarma’nın en güzel örneklerinden biri.

‘Kusurlu Hakir, alem seyyahı, insanoğlunun dostu, dünyayı gezen gösterişsiz Evliya’nın yolu 1649’da, Hasankeyf’e düşer.

Dülh^u adlı bir Kürt görür ve başlar anlatmaya:

Allah’ın emri adamın boyu üç buçuk arşın idi. Başı Adana kabağı yahut Van lahanası veya Sakarya Nehri kenarında Geyve kasabası kadar devletli kellesi var idi.

Gözleri üğü kuşu (baykuş) gözleri gibi yuvarlak idi ama Yaratıcı’nın hikmeti ol heybetli adam gözlerinin kapaklarını kırpsa diğer insanlar gibi gözlerini kapamayıp gözleri pınarı yerinden gözleri kuyruğu tarafıyla göz kapaklarının yanına kayardı.

Ve burnu Mısır’ın ve Mora diyarının mor patlıcanı kadar gaga burnu var idi.
Ve dudakları sanki deve dudağı idi.
Ve dişleri İsfahan öküzü kadar idi.
Ve omuzlarına birer adam otursa yerim dar demezdi.
Ve garip hikmetin biri de o kimsenin sekiz bıyığı var idi. Evvela büyük bıyığı aslisi kulaklarının arkasına erdikten sonra fazlasını arakiyesinin (keçeden bir baş giyeceği) içine kor idi. Ve arakiyesi bir kile Siirt pirinci alırdı. Ve iki bıyığı da burnu deliklerinden dışarı sarkmış idi. Ve iki bıyığı kulakları deliğinden dışarı çıkmış idi. Ve iki kaşları da birer karış bıyık gibi sarkmış idi. Bu anlatılan minval üzre sekiz adet bıyık sahibi bir gariplerin garibi bir adam idi.

Hamiş; büyük bıyık bir o yana bir bu yana gidince iki sayıyor herhal.

Sosisli sandviç ve de açık ayran, manzara bedava...

2011-12-21T12:10:00.001+02:00

‘Marka’dan, ‘isim’ yapmışlardan uzak durun’ deriz! Lezzetin iyisi sokakta hem de her gün önünden geçip gittiğiniz yerlerde üstelik iki paraya.

Balık-ekmek Eminönü’nde köprünün dibinde, karşı yakasında Haliç kıyısında parkta; kokoreç Sirkeci’de, Galata’da kulenin dibinde; dönerin iyisi yüzlerce büfede hele hele Harbiye’deki Harbiye Büfe’de; ciğer, Ciğerci Basri’de Nuruosmaniye’de, sandviç Gorolı’da Fındıkzade’de bir de sosisli var ki o da Kadıköy’deki Beşiktaş İskelesi’nde Park Büfe’de üstelik Sarayburnu manzaralı.

Deriz ki sabah Kabataş sekizbucukvapuru ‘ndan önce ya da Beşiktaş sekiz kırk beş vapuruna binmeden gidin Park Büfe’ye, açık ayran bir de sosisli söyleyin, sırtınızı büfeye verin hem manzara seyredin hem vapurunuzu bekleyin.

Ancak abartıp sosisliyi ikileyip üçlemeyin deriz, nasıl olsa sosisli ve açık ayran kaçmıyor, her sabah yanı başınızda…

Afiyetle…

2011-12-18T19:19:00.000+02:00

şems'in gidişi / mevlana

2011-12-17T21:57:00.001+02:00

08.45 vapuru

2011-12-15T14:32:00.001+02:00

beste hanım'a

2011-12-12T09:59:00.001+02:00

lodos kuşları

2011-12-06T15:42:00.001+02:00

'Azra Akın her gün pide yiyor'muş

2011-12-05T15:18:00.001+02:00

Beyoğlu sokak lezzetleri için bir cennet. Ne isterseniz var. Köfte, tantuni, kokoreç, midye tava, midye dolma, bin bir çeşit meze, balık, lahmacun, dürüm ve daha neler neler. Ancak pide söz konusu olunca çekinmeden söylemek gerekirse en iyilerden bir kaçı İstiklal’in sağına soluna dağılmış durumda.

Dolayısıyla canımız pide çekince yolumuz da düşünce ya Şişmek Pide’ye ya da Nizam’a gideriz.

Bu kez daha önceleri kuru fasulyesini pilavını bildiğimiz Sisore Pera’yı deneyelim istedik. Bir akşam saati kapısından adım attık ki neredeyse bütün masalarda çeşit çeşit pideler var kimse de başka bir şey yemiyor. Oysa Sisore’de tencere yemekleri de var türlü çeşit.

Pidelere gelince seçenek çok; kavurmalı, kıymalı, kaşarlı, karışık, kuşbaşılı, sucuklu, pastırmalı, Trabzon peynirli ve de kavurmalı-kaşarlısı var. Fiyatları da 9’la 10 lira arası, bir buçuklar ise 15.

Biz kuşbaşılı söyledik ki bizce en zor pide odur. Çünkü kuşbaşısı iyi etten olacak ve et ne kuruyacak ne de çiğ kalacak.

Söyledik bir kuşbaşılı, bir buçuğuna ise cesaret edemedik. Zaten biri bile insana çok geliyor. Bir buçuk ise çatlatır insanı.

Pidenin pişmesi en az on en fazla on beş dakikayı buluyor. ‘Pidemizi beklerken en iyisi yan masalara göz gezdirmek, kulak misafiri olmak’ dedik etrafımızla ilgilenmeye başladık.

Nitekim hemen komşu masamızda eskilerin ünlü bir müzisyen çiftinin kızları oturuyordu (kendisi bu gerçeği garsona söyledi de öğrendik) kıymalı pide söyledi.

Biraz sonra bizim kuşbaşılı pide ayran eşliğinde geldi, ardından komşu masanın kıymalısı boy gösterdi.

Pidelerin soğumasını beklerken hem biz hem komşumuz tereyağı kontrolü yaptı, üstlerine yeteri kadar yağ konulduğuna kanaat getirince de yine komşumuzla aynı davranışı gösterip pideyi ellerimizle yemeğe başladık.

Bu arada unutmayın lahmacun gibi pizza gibi pide de elle yenilmesi gereken hamurlu yiyeceklerdir. Bu konuda sakın taviz vermeyin. Çatal-bıçakla pide yiyenlerden olmayın.

Bu arada biz sessiz sedasız pidemizin tadını çıkarırken, ki iyiydi çok iyiydi pide, yan komşumuz ikide bir Karadenizli ustaya, ‘Usta eline sağlık çok iyi olmuş çok iyi deyip’ durdu.

Usta bir iki bu iltifatlara karşılık verdi ama sonunda dayanamayıp hanım müşterinin yanına kadar geldi, ‘Afiyet olsun! Azra Akın da sürekli geliyor. Neredeyse her gün pide yiyor!’ dedi, ünlü müşterilerinin sadece bizlerle sınırlı olmadığını münasip bir dille anlatmaya çalıştı.

Afiyetle.

Daha Büyük Görüntüle

Hafta sonu nereye gidelim?

2011-11-30T16:39:00.001+02:00

Şunun şurasında hafta sonuna perşembe ve cuma kaldı. Onlardan sonrası yapabilene tabii ki iki tatil günü.

Yani demek istediğimiz ister cuma akşamından ayarla, ‘çevremizi tanıyalım’ gezisine çık; akşam bir yerde uyu; ertesine erken kalk, gez dolaş, istersen cumartesi hatta pazar erkenden yola düş, ye iç biraz da yürü dön gel İstanbul’a. Artık sen bilirsin.

Biz geçen hafta, günü birlik Yuvacık ve çevresini tanımaya çıktık.

Yol dediğinse Kadıköyü’nden çok çok arabayla bir saat, yürürsen yürüyüşüne bağlı.

Biz arkadaş arabasını tercih ettik, hatta yolu izi de ona bırakıp arka koltuğa kurulup etrafın keyfini çıkardık.

Tabii keyif dediğin de oto yoldan çıkar da yan yollara saparsan çıkıyor. Hele ki sonbaharın bu son günlerinde.

Bu arada bu tip gezilere çıkanların yaptığı iki şey var ki biz önce birini sonra ikincisini yaptık.

Önce tabelamızı görelim ki olur da yazın yolunuz düşerse ne ödeyeceğinizi bilin.

Bizim aylardan sonbahar olduğundan tabii ki aracımıza bir de kelelerimize para ödemedik. Doğru su kenarında, sobası çıtır çıtır yanan odalardan birine kurulup, kahvaltı söyledik.

Kahvaltı dediğiniz de aslında öksüz doyuran cinsinden; kızarmış ekmek, demlik demlik çay, yanlarında yumurtalı kavurma sucuklu yumurta, muhlama hatta iyi olmasa da menemen. Yeter ki ekmeği ilk banan ol, yoksa bu ziyafet kaçmaz.

Kahvaltı edildi, çaylar hatta üstlerine kahveler içildi, o zaman da kalkıp iki adım atmak zamanıdır çünkü yürüyüş yolumuz bizi bekler.

Ancak isterseniz iki adım atmadan ellerinizi yıkayın. Sanki görmedik sucuğun, kavurmanın yağına bana bana batıp çıkan elinizi.

Bu arada yürürken kafanızı biraz sağa sola çevirin ki türlü çeşit duvar kağıtlarını kaçırmayın.

Kim bilir belki fotoğraf bile çekersiniz.

Bundan sonrası size kalmış artık. İsterseniz dağı tepeyi tırmanın gidin gidebildiğiniz kadar isterseniz bizim yaptığımız gibi yol yakınken dönüp çayın başına, çayhanede sıcak sıcak demlenin.

Aslında Yuvacık’ın dağına tepesine araba ile de çıkılıyor. Yukarıda seyre durulacak bir sürü manzara hatta özel günler için bakıp göreceğiniz dağ evleri bile var.

Bu gezip dolaşmalar iyi hoş da insanın sık sık karnı acıkıyor. Birkaç saat sonra kışta kıyamette aç kalmış kurt gibi şehirlere iniveriyorsunuz.

Köfte patatese yanlarında bir de piyaza ne dersiniz?

Az sabreder, açlığınızı bastırabilirseniz yakınlarda Tuzla var ki, köftelerini bilen bilir.

Nitekim Esentepe Köfte’yi bir arkadaşımız bilip kefil de olunca köfte-piyazın ne demek olduğunu bir kez daha anladık.

Afiyetle.

Daha Büyük Görüntüle

haliç'te akşam üstü

2011-11-25T15:34:00.001+02:00

beste hanım'a

2011-11-24T14:00:00.001+02:00

Evliya Çelebi’yi bilir misiniz?

2011-11-17T16:37:00.001+02:00

Bilirsiniz bilirsiniz. Nasıl bilmezsiniz?

Hatta doğumunun 400. yılı nedeniyle UNESCO’nun 2011 yılını, ‘Evliya Çelebi Yılı’ ilan ettiğini de bilirsiniz.

Tabii bilmeyenlerin de kusuruna bakmamak lazım. Memleketimizde var olan ‘anma, kutlama, hatırlama’ kültürü az biraz noksan, kafadan da eksik olduğundan, bu yılın ‘Evliya Yılı’ olduğu herkese ulaşamamıştır.

Ancak şu ya da bu şekilde eğer Evliya’dan haberdarsak onu okumadan olmaz. Bunu bilesiniz.

Biz yıllar önce bu tespiti yapmış idik. Beklerdik ki iyi bir çeviriye, anlayabileceğimiz, zorlanmayacağımız bir çeviriye rastlayalım da seyahatnameyi alalım.

Bekledik bekledik hatta doğrusunu söylemek gerekirse çok da üstüne düşmedik ki zahar’ bugünlere kadar geldik. Yani bundan birkaç hafta önce kutladığımız kutlu doğumumuza kadar.

Arkadaşlarımız, Evliya Çelebi’nin deyişiyle, ‘o vefakar, can dostları’, o gün gelip çatınca, ‘Ulan bu adam çoktandır ortalıkta küçük bir Evliya Çelebi gibi dolaşıp duruyor. Yazıp çiziyor. Şuna bir Evliya külliyatı alalım da Evliyalık neymiş görsün anlasın’ demiş olmalılar ki, Yapı Kredi Yayınlarından çıkmış, on ciltlik Evliya Çelebi Seyahatnamesi’ni topluca armağan ettiler.

İtiraf edelim ki şimdiye kadar aldığımız en güzel doğum günü hediyesiydi. Hiçbir hediyeye bu kadar sevinmemiş, çocuk coşkusu göstermemiştik.

Dolayısıyla tahmin ettiğiniz gibi okumamız için sırada bekleyen kitaplar bir yana itildi, Evliya’nın Seyahatnamesi’ni okumaya başladık.

Şimdilerde 2. kitap 1. ciltteyiz. Evliya’nın ‘Erzurum anıları’na kadar geldik ve o meşhur damdan dama atlarken donan kedi bahsini de okuduk bitirdik.

Bitirdik bitirmesine de az biraz, hatta biraz fazlası bile var utandık.

Şundan ki, bizim bildiğimiz, bize anlatılan o kediyle, Evliya’nın kedisi arasında damlar kadar fark var.

İşte o iki kedi:

- Yalancı, üstelik de terbiyesiz kedi: Gereksiz yere mübalağanın bokunu çıkarmış kişidir (Evliya’dan söz ediyor, edepsiz). Yok efendim Erzurum o kadar soğukmuş ki damdan dama atlayan kedi donarmış yok ezan sesi bilmem kaç gün sonra duyulurmuş. Tamam soğuk bir memleket anladık da bu kadar da değil be kardeşim. Neyin peşindeydin?

- Evliya’nın kedisi: Hatta bir kere bir kedi bir damdan bir dama atlarken aralıkta donup kalır. Sekiz aydan sonra bahar gelince, anılan kedinin donu çözülüp mırnav deyip yere düşer. Bu da latife şeklinde anlatılan bir darb-ı meseldir (Misal olarak söylenen meşhur söz).

Okudukça anlıyoruz ki ülke insanı olarak Evliya'yı da tıpkı diğerleri gibi anlamamışız, gerekli önemi vermemişiz ve nasıl bir değere sahip olduğumuzu tartacak akıl tartımız da yok kafamızda.

Çelebi yıllarca sadece seyahatnamesinin içindeki komik hikayelerle anılmış ve hatırlanmış.

Şimdi en azından biz, kendi adımıza deriz ki, Çelebi çok iyi bir edebiyatçı, çok iyi bir sosyal bilimci, antropolog ve daha çok çok şeydir.

Yazdıklarında nerdeyse her şeyden söz eder sadece kedileri damdan dama atlatmaz, ‘Erzurum’un havasını suyunu nasıl daha iyi anlatabilirim’ derdiyle ‘Suyu cana can katar. Ata ve kadınlara suyu gayet yararlıdır’ der. Daha ne desin Çelebi?

Hamiş; niyetimiz bundan böyle okudukça Evliya’dan notlar yazmak. Sen Evliyanın üç gün üç gece denizde yüzgeçlik yaptığını boğulmaktan kurtulduğunu, bir daha Karadeniz’e gemiyle çıkmaya tövbe ettiğini; gezip görmek için ana-babasından habersiz Bursa’ya kaçtığını, dönüşte babasının kulağını çekip, nasihat edip ense köküne bir tokat patlattığını bilir misin?

Beyoğlu'nun yemek emekçileri

2011-11-15T15:07:00.001+02:00

beste hanım'a

2011-11-02T13:56:00.002+02:00

Sarı Sazan ve Köfteci Yusuf

2011-10-28T17:16:00.002+03:00

Eğer İznik’e gidilecekse, ki gidilecek, gitmek lazım, o zaman yemeği dert etmeyin.

Hatta bizim gibi abartın bile. Çünkü insan İznik’e her gün gelmiyor. Her gün göl kenarında masa kurmuyor, manzaranın büyüsüne kapılıp gözü dönmüyor.

Göl kenarı muhteşemdi. Manzara olağanüstüydü. Sadece karabatakları izlemek bile yeterdi. Ancak biz öyle yapmadık karabataklar gibi ilk önce balık çorbasına daldık!

Daldık ama daldığımızla kaldık, salçalı (!) balık çorbasından bir sonuç çıkmadı, sadece meşhur İznik ekmeğini bol bol yediğimizle kaldık.

Mekanımız salaş. Bir küçük kulübe önünde de birkaç masa. Birkaç çeşit balık var dükkanda onlar da hamsi, dil, palamut ve sarı sazan…

Hamsiyi ve sarı sazan’ı ortaya söyledik, dil balığını da küçük yol arkadaşımız yedi!

Arkadaşlar iyi kötü orda burada çeşit çeşit balık yemişliğimiz vardır, hatta bir bütün kalkan’ı kömür ızgarasından kaldırıp ‘hop’ diye masamıza getirdiklerine şahit olmuşuzdur amma böylesine bir sarı lezzete hemen hemen hiç şahit olmamıştık.

Sarı sazan’dan söz ediyoruz. Bilen diyor ki, ‘kuzu kadarı bile vardır, ancak lezzeti ters orantılı azalır.’

Bizim sarı sazan tam oranındaydı. Hele ızgaracı abla kuyruğunu bir yakmıştı ki sormayın, insanın kıtır kıtır kuyruktan başlayası gelir.

Ancak öyle yapmadık, balığın en müsait yerinden, karnından, bir büyük parçayı tabağımıza aldık, alır almaz da masada bir telaş başladı, ‘acaba ikincisi söylesek mi?’ tartışmaları yaşandı. Allah’tan ki sağduyu hakim geldi bir süreliğine yemeğin seyrinin izlenmesine karar verildi.

Nitekim biraz sonra aç gözler doydu, ‘doydum’ demez midelere tokluk hissi yayıldı yavaş yavaş hamsinin de tadına bakıldı, dibinde sadece suyu kalmış salatanın da. Hatta ‘tamam’ deyip çaya kahveye geçildi, yayılındı.

İznik’te gezilecek görülecek yerler çok olunca haliyle keyif sofrasından erken kalktık. Biraz zor oldu ama turist dediğin gezmeli tozmalı değil mi?

İyi gezsinler tozsunlar da bu turistlerin karınları ya çok çabuk acıkıyor ya da yola çıkmadan önce her duyduklarında ısrar edip, ‘Köfteci Yusuf’ta köfte yemeden dönülmezmiş!’ gibi tezlere sıkı sıkıya sarılıp bir adım geri adım atmıyorlar. Turist olmak böyle bir şey işte.

Dolayısıyla akşam daha ilk karanlık yüzünü gösterdiğinde biz Yusuf’un yerinde, onlarca müşteri arasında sıradan bir müşteri gibi servis bekliyorduk.

Bekliyorduk dedik ama beklenen şeye servis denilmez. Bizim bildiğimiz servis dediğin biraz kendini ağırdan alır hele ki böyle nam yapmış dolup dolup boşalan yerlerde.

Yusuf’ta ‘servis’ diye bir şey yok! Bir an sanki hayal etmişsiniz de hayal ettikleriniz masaya gelmiş gibi bir duygu yaşıyorsunuz. Garsonlar bir an yanınızda beliriyor bir an sonra da masanız istediklerinizle dolu.

Yoğurt istemiştik, geldi. Manda yoğurdu. Enfesti. Köfte istemiştik yarım kilo (miktar böyle belirtiliyor) acılı ezme ile birlikte boy gösterdi. Köfteleri banıp banıp yemelere doyamadık. Hatta arada ekmekle bile ezmenin tadına baktık, ki bu tat bildik köfteci ezmelerine benzemiyordu, şaşırdık, çok iyiydi çokk.

Yusuf’ta sadece köfte yok, pirzola da var, biftek, külbastı, şiş, tavuğun bin bir çeşidi de… Yani yok yok. Sucuk bile var ister ızgara ye ister kangalları tak koluna evinde nefsini körelt.

Hamiş; gelecek sefer önce Köfteci Yusuf'ta öğlen yemeği yiyelim sonra göl kenarında taht kuralım.

Afiyetle.

İznik, Nilüfer Hatun, Yeşil Camii ve Lefke Kapı

2011-10-27T16:32:00.000+03:00

‘Çevremizi tanıyalım’ demiştik, devam ediyoruz.

Ancak daha yoldayız, hedef İznik ama kavuşmamızı ‘engelleyen’ o kadar çok şey var ki.

Anlatalım…

Gerdan çorbası içip, kaplıca gezince tabii biraz sonra içiniz eziliyor. O zaman da göl kenarında sıra sıra dizili ‘meyve mağazaları’na uğramadan edemiyorsunuz.

İznik’in elması çok meşhur haberimiz yoktu ama insanın yanında okumuş, yazmış bir de araştırmış arkadaşları olunca ‘cahil’ kalmanız mümkün değil.

Bu arada her yer ayva, armut ve de üzümle dolu ki her biri nerdeyse biraz önce dalından koparılmış, o kadar taze. Üzümün dalları sarı renk mesela, ‘o zaman mesele yok’ diyorsunuz. Üzümün dalları ne kadar kararmaya yüz tutmuşsa tazelik o kadar eskiye gidiyordur, haberiniz olsun.

Satıcılar elmayı ikram etti tattık, gerçekten nefisti; ayva, armut, üzüm ve de kışlık ceviz aldık, ev için.

Bu arada bir de tanıdığa rastladık ki, biz ‘sukabağı’ diye biliriz, etli, nohutlu ve de ekşili yemeği yapılır; İznikliler ise ona ‘kabak’ deyip, içini oyup, kurutup, üstüne türlü çeşit şekiller yapıp lamba diye satıyor.

Nihayet İznik’e vardık, varır varmaz da kendimizi bir kapının önünde bulduk: İstanbul kapısı! Başkaları da var: Göl, Lefke ve de Yenişehir. Bu kapıların anlamını bilmek için biraz tarih bilmek gerekiyor ya da kısa kısa okumalar.

İznik’in her yanı tarih: Prehistorik, Bithynia, Roma, Bizans ve de Osmanlı. Dolayısıyla kenti hiç olmazsa kaba anlamda tanıyabilmek için bizce doğruca 1. Mahmut hamamına gitmek gerekiyor. Biz bilinçli değildik ama kendimizi hamamda bulduk, bir de gönüllü rehber gezdirince keyfimize diyecek yoktu.

Yukarıdaki fotoğrafta yer alan maket her yerde rastlanan şeylerden değil. İznikliler akıl etmiş iyi de etmişler. Bütün tarihi yapıları bir bir kafanıza kazıyorsunuz. Öndeki Lefke Kapı, biraz ileride sağda Yeşil Cami'nin minaresi onun sağında da İstanbul Kapı. Oradan İstanbul'a gidiliyor diye adı öyle...

Önce Ayasofya Müzesi’ne gittik, kapalıydı! Olsun, Ayasofya’yı dışından seyretmek de muhteşemdi.

Yukarıdaki de Hacı Özbek Camii. Minaresi yok. Yapım tarihi de 1322!

Nilüfer Hatun’u bilir misiniz bilmeyiz. Eğer bilmiyorsanız mutlak biraz da olsa bilgi sahibi olun. Seveceksiniz.

Sağdaki yapı Nilüfer Hatun İmareti. Şimdi Müze. Sağdaki yapı ise Şeyh Kutbuddinzade Mehmet İzniki.

Geldik Yeşil Cami’ye… Geldik ama daha uzaktan olduğunuz yere çiviliyor. Tıpkı Konya’daki Mevlana Türbesi gibi…

Yeşil Cami’nin inşaatına 1378 tarihinde Çandarlı Hayrettin Paşa başlamıxş 1391’de ise oğlu Ali Paşa tamamlamış. Bilgide, ‘Osmanlı devrinden günümüze ulaşan en eski çinileri bu cami ve caminin minaresinde görmekteyiz’ deniliyor ki, gerçekten seyirlerine doyum olunmaz.

Bu nedenle önce Yeşil Cami’nin içini gezin sonra da hemen yanında yer alan çay bahçesinde bir köşeye kıvrılıp bu muhteşem yapının seyrine durun. Biz öyle yaptık ancak kendimizi zor kopardık akşamın alacası içindeki Yeşil Camii’den.

Şimdi sola dönün, kırmızı yoldan dosdoğru yürüyün ve karşınızda bütün haşmetiyle Lefke Kapısı!

Lefke Kapı ile İstanbul Kapıyı İmparator Hadrianus 117-138 yılları arasında yaptırmış. Bugüne kadar da kala kala haşmetli kapısı biraz da yıkık dökük surlar kalmış.

Hamiş İznik’e dair daha geniş bilgiyi iznik.gen.tr linkinde bulabilirsin. Artık geriye bir tek yemekler kaldı, haberin olsun.

Gerdan Çorbası ve Fransızlar!

2011-10-25T15:34:00.000+03:00

Önceki günkü fotoğraftan yola çıkarak oluşturduğumuz sorunun karşılığı, ‘Ada vapuru, bir grup turistten birinin ayakkabısı’ olacaktı.

Genç turistler üç kişiydi, üçünün de üstü başı özellikle de ayakkabıları dökülüyordu. En iyi durumdaki ayakkabı da işte o fotoğraftakiydi.

Genç turistlerin üstü başı dökülüyordu ama keyifleri yerindeydi, belli ki ayakkabıları da giysileri de umurlarında değildi. ‘Söz konusu gezmek görmekse gerisi teferruattır’ der gibiydiler.

Nitekim geçen cumartesi de (ileride anlatacağız) neredeyse aynı anlayışla karşılaşınca ‘önce amacı sonra teferruat’ı kendimize şiar edindik.

Gelelim meramımıza…

Hani ilköğretim kitaplarında ‘çevremizi tanıyalım’ diye bir bahis vardı ya? İşte o bahisten de zamanında yeterince nasibimizi alamadığımızdan, ‘Şimdi büyüdük bari hiç olmazsa bundan sonra alalım’ dedik, yukarıda sözünü ettiğimiz yaşam dersini de derleyip toparladık, geçen cumartesi sabahı yola düştük.

Aslında ‘yol’ dediğimize bakmayın, şimdilerde her yer asfalt, kaymak gibi… Eskinin zahmeti yok. Onun için tembelliğe özenmek hoş kaçmıyor artık.

Uzatmayalım, biniyorsun Pendik’ten feribota hopp karşıdasın. Yol 45 dakika olduğundan ‘Çay-kahve’ derken, göz açıp kapayıncaya kadar zaman geçiyor. Hele uzaklara dalıp gidersen hiçbir şeyin farkına varmıyorsun.

Geziye çıkmadan önce bir arkadaşımız ‘iyilik olsun’ diye sıkı bir ders çalışmıştı, baktı ki vapurda dalıp dalıp gidiyoruz, her halde hayallerimizi daha da süslesin diye bize gerdan çorbası denilen bir çorbadan söz etti.

Der ki ‘Bu çorba Yalova’dadır, karaya ayak basar basmaz hüpletmek lazım.’

İçenler için bilenler için çorbayı kaçırmak belki pek üzüntü verici değildir amma gerdana dudakları değmemişler için çorbanın kaçırılmaması gerektiği ortadaydı.

Nitekim Yalova’ya ayak basar basmaz Bursa yolunun 6. kilometresinde gerdan çorbasının karşısındaydık.

Bir kase içtik, ‘Keşke biraz da sıcak olsaydı’ dedik ama o zaman da ikinciye yol açılırdı. Yaptığımız ‘Oburluk’ olurdu, ki yolda oburluk olmaz ancak her şeyden accık accık tatmak yeter de artardı bile.

Biz de öyle yaptık. Tek kase gerdan çorbasıyla yetindik, kuyu kebabının da gördüğünüz gibi sadece birer çatal tadına baktık.

Arkadaşlık iyidir hoştur ama eğer arkadaşınız bilgili ve de donanımlıysa yaşadınız, o arkadaşlık tadından yenmez.

Bize yol gösteren arkadaş da böyle biri. Bilgisini yeniden ortaya döktü ki İznik’in bir köyünde bir kaplıca varmış, gidip görülürse insanın bilgisi ve görgüsü daha da artarmış.

Gerçi diğer yol arkadaşlarından bu görüş ve öneriye itiraz geldiyse de arkadaşımız direncini korudu, kendimizi Keramet Köyü’nün yollarına vurduk.

Köylülerle istişarede bulunup kaplıcanın yolunu öğrendik. ‘Köye kadar çıkmayacaksınız, onun yolu köyün altındadır’ dediler, dedikleri de çıktı. Yolu bulduk ardından da kaplıcayı.

Suyunun sıcaklığı 35 dereceye yakın. Yani yaz kış içinde yüzmek mümkün. Üstelik etraf yeşil, çay, kahve, semaver, mangal var, alkol ise kesinlikle yasak! Ancak ister yüzmek için olsun ister kıyısında oturup da mangal yapıp yemek için mutlak gelmek lazım.

Bilenler gelmiş hem de taa Fransalar’dan. Elin oğlu iki, TIR / kamyon arası araç edinmiş, koymuş içine çoluğunu çocuğunu, (iki karı-koca, üç çocuk) ne okulu tasa etmiş ‘ne aman elin memleketi ne işimiz var?’ demiş İznik’e kadar gelmiş, kaplıcayı bulmuş ve de kamyonlarını on günlüğüne kıyısına park etmiş.

Yanlarına gittik inceledik kamyonları ve de içindekileri. Yeniye dair hiçbir şey yoktu ne araçlarda ne de içindeki insanoğullarında, üstelik kamyonlar fast food restoranlardan toplanan atık yağlarla çalışıyormuş. İyi mi?

Konuya ilgi gösterince Fransız arkadaşlar bizden yardım istedi, Türkçe, ‘Eğer kullanmıyorsanız, kızartma yağlarınızı bize verir misiniz?’ diye bir not yazdık, ellerine verdik.

Şundan emin olabilirsiniz ki Fransızlar ilk fırsatta Yalova’ya gerdan çorbası içmeye değil ama atık yağ almaya gidecektir. Ha bu arada, bu turistlerin Adalı turistlerden daha da kötüydü halleri, adamların ayaklarında ayakkabı yoktu ayakkabı! Bu karda kışta terlikle dolaşır mı insan?

Hamiş, yarına da İznik Yeşil Camii, Nilüfer Hatun İmareti, kapılar en önemlisi de Yusuf’un köftesi var!

Bu ayakkabıyı kim giyer?

2011-10-24T14:33:00.000+03:00

Şimdi durduk yerde böyle bir soru sormanın alemi var mı diye düşünmeyin. Bu ayaklar ve ayakkabıların sahibine geçen haftalarda ada vapurunda rastladık. Sizin için fotoğrafladık.

Geçen hafta sonunda da bir başka ayaklara rastladık ki şaşkınlıktan dona kaldık.

Yarına...

beste hanım'a

2011-10-23T14:27:00.002+03:00

Kadıköy'de gün batımı

2011-10-20T14:46:00.002+03:00

Çamlıca'da akşam

2011-10-19T14:18:00.003+03:00

Balkan Lokantaları...

2011-10-05T12:39:00.004+03:00

Hem hesaplı hem temiz hem de lezzetli.
Neresi?
Balkan Lokantaları…

Bizim bildiğimiz duyduğumuz İstanbul’da birçok Balkan Lokantası var. Beyoğlu’nda, Beşiktaş’ta, Aksaray’da ve de Sirkeci’de…

Bizim yolumuz sabah saatlerinde Sirkeci’ye düştü… Çorbalar pilavlar türlü türlü yemekler, ıspanaklar, bezelyeler, kuru köfteler daha yeni tezgaha çıkmıştı.

Bu arada bilen bilir. Esnaf lokantalarında yemekler neredeyse sabahın köründe pişer ve en geç saat onda tezgaha çıkar ve bunu bilenler de yiyeceklerini tencerelere fazla kepçe dalmadan en geç on birde bilemediniz on ikide yiyip bitirir, karnını doyurur, nefsini köreltir.

İşte size bir “hakiki” esnaf lokantası. Yukarıda da dediğimiz gibi hem hesaplı hem temiz hem de lezzetli.

Bu üçünü bir arada bulmak zordur bilesiniz. Zaten günümüzde gidip bir kap yemeğe de “eşek yükü” kadar para vermek “enayilik”ten öte bir şey değil.

Onun için Balkan Lokantaları özellikle de öğlen yemeklerinde karın doyurmak için bulunmaz bir nimet. Hele de bu kadar güler yüzlü aşçılar sizi karşılarsa…

Afiyetle…

erken bir istanbul akşamı...

2011-10-03T15:06:00.001+03:00

istanbul seyri doyumsuz bir kent ve bir o kadar da süprizlerle dolu. nerede karşınıza ne çıkaracak bilemiyorsunuz. onun için hazırlıklı olmak zorundasınız.

istanbul'un çok fotoğrafını çektik. şimdi de video görüntülerini çekmeye başladık. amatör de olsa bundan böyle size kısa video görüntüleri sunacağız.

işte size erken bir istanbul akşamı...

sarayburnu ve martı

2011-09-30T15:23:00.005+03:00

süleymaniye ve aşk!

2011-09-28T23:58:00.001+03:00

kalamış'ta gün batıyor

2011-09-27T23:14:00.000+03:00

2011-09-26T23:50:00.000+03:00

2011-09-21T13:11:00.002+03:00

2011-09-20T12:56:00.001+03:00

bisikletli çocuklar

2011-09-16T10:17:00.003+03:00

erzurum dağları

2011-09-14T14:37:00.000+03:00

ayvalık'ta günbatımı

2011-09-10T17:23:00.002+03:00

akçakoca'dan sarp'a son

2011-08-27T19:12:00.001+03:00

Evet her güzel şey gibi sonunda Karadeniz’i boydan boya gezme, yeme içme keyfinin de sonuna geldik.

Ayder’den indik, iner inmez de yola koyulup taa Ordu’ya kadar araba kullandık, Perşembe’ye varınca fazla telaşa yer bırakmadan güzel bir otelde öğlenden sonra uykusuna yatıp, bir gün sonrası için dinlendik.

Bu arada Trabzon’u geçinde yine “Akçaabat köftesi krizi”miz tuttu, “Hadi bu kez de başka bir köfteci deneyelim” isteğiyle, Akçaabat’ta denize kıyısı olan, pek nam salmış, bilmem ne “usta”nın otoparkına aracımızı park ettik ki niyetimiz, deniz kenarında bir masaya kurulup hem manzaranın hem de gelecek olan “usta” işi Akçaabat köftesinin tadını çıkarmak.

Ancak deniz kenarına doğru birkaç adım attık atmadık, garsonlardan biri önümüze dikilip, “Tek kişisiniz deniz kenarında oturamazsınız, sizi içeri alalım” dedi, der demez de tepemizin tasını attırdı.

Tepesinin tası atan adam ne yapar? Gider bir yetkili bulur derdini anlatır değil mi? Biz de öyle yaptık ama yaptığımıza yapacağımıza bin pişman olduk. Yetkilinin elinden ucuz kurtulduk. Az daha deniz kenarında oturup köfte yeme ısrarımız yüzünden dayak yiyecektik, kaçtık kurtulduk.

Yukarıda bir ders var değil mi? Bizce var. O da şu, “Türkiye’de adı kulağına değmiş, dükkanının sınırlarını ufuklara kadar genişletmiş, hatta hatta birkaç kentte birkaç şubeye ulaşmış tırnak içindeki yeme içme ‘müesseseleri’nden uzak duracaksınız.

Ah güzel Komaroğlu ah güzel “salaş” dükkanın ve köftelerin köftelerin olsalar da yine porsiyon porsiyon yesek üstüne de getirip masaya bıraktığın bir sürahi buzlu ayranı diksek.

Neyse!

Efendim sabah Perşembe’den erken erken yola çıktık. Samsun’a kadar gittik oradan da ver elini Ankara-İstanbul yol ayrımı.

Boydan boya Karadeniz’i dolaşırken biz çok keyif aldık, görmediğimiz birçok kentimizi gördük, yedik içtik keyiflendik.

“Başka?” derseniz, başkası şu ki ve ne yazık ki kültürel erozyonumuz sürüyor. Her yıl en az bir Karadeniz kadar kültür kaybediyoruz.

Ne yazık ki her yanımız her yöremiz birbirinin tıpkı basımı olmuş; ne yazık ki her yanı blok blok aynı apartman, aynı tavuk döner, git git bitmez asfalt yollar kaplamış ve ne yazık ki Karadeniz’de bile bir bardak tavşan kanı çay içmek Ünye dışında mümkünatsız olmuş!

Geçmiş olsun!

akçakoca'dan sarp'a 8

2011-08-23T16:22:00.001+03:00

Karadenizliler alem…

Belli ki bizim gibi aceleci turistler yıllarca bilip bilmeden sorup öğrenmeden sağda solda dillerinin ucuna geleni söylediklerinden, canları sıkılmış. Getirip Karadeniz’in en yüksek yaylalarından birine taa Ayder’e bir uyarı pankartı asmışlar ki gelen geçen okuyup da ders alsın.

Ancak işlerine karışmış gibi olmayalım ama pankartın yeri bize göre ters. Aşağıda deniz kenarında olacağına, gelip geçenler okusun da ders alsın diye yollarda olacağına Ayder’in tepesinde olması manidar… Manidar çünkü biz pankartı bulduğumuzda iş işten geçmişti…

Anlatalım başımıza geleni de belki okur, bize hak verir, hiç olmazsa bir tane de aşağıya Rize-Çamlıhemşin yoluna asarlar.

Sabah erkenden Rize’deki otelimizde uyandık. Bir heyecan bir heyecan ki sormayın. İçimiz kıpır kıpır… Eee kolay değil bugün Çamlıhemşin’e gidip, tırmana tırmana Ayder’e yaylalara çıkacağız…

Haliyle Rize’de yol üstünde herhangi bir yerde durup kahvaltı etmedik. Taa ki Çamlıhemşin yoluna sapana kadar.

Gittik gittik siz deyin beş biz diyelim on kilometre, sağımızda solumuzda yeşillikler içinde dağlar, gürül gürül akar dereler, çiçekler ve de böcekler. Her yan seyirlik ki anlatılmaz.

Bir yandan da gözümüz yol kenarlarında… Umudumuz o ki kahvaltı edecek bir yer bulur, Allah ne verdiyse karnımızı doyururuz.

Nitekim az biraz sonra dere kenarında iki katlı ahşap, şirin mi şirin, suların yanı başından şırıl şırıl aktığı bir lokanta bulduk… Yöneldiğimizde de bir otobüs dolusu turist kahvaltılarını bitirmiş yola koyuluyordu.

Müessese, biraz önce bu kadar çok turisti ağırlamışken şimdi tek başına bir turisti karşısında görmenin şaşkınlığını yaşamaya başladı.

Bir garson tepemize, “Size bir kahvaltı tabağı hazırlayalım” önerisiyle geldi. Bizse çok bilmiş edamızla, “Yok yok sen bize mıhlama getir daa, bi de tereyağına yumurta kırdıt” dedik, önden de çay istedik, ardından su şırıltısına kulağımızı verdik.

Garson kibar bir delikanlıymış ki bize, ne “Mıhlama değil muhlama” dedi, ne de “sevimsiz şive takliti”mize dikkat çekip keyfimizi bozdu.

Gitti. Geldiğinde de o güne kadar yediğimiz en güzel muhlama’yı bir de yumurtayı getirdi ki nefasetlerini anlatmak için Türkçe’ye iyice hakim olmak lazım.

Yalnız şu kadarını söyleyelim ki hem muhlama ile hem de yumurta ile bizden başka iki kişi daha doyardı. Nitekim ne kadar sündüre sündüre yemeye çalışsak da ne muhlamayı bitirebildik ne de yumurtayı…

Sonunda gözümüzü bakır tavalardan ayırmadan istemeye istemeye hesabı istedik.

İşte hesap: En az üç kişi doyar muhlama, iki kişi doyar tereyağında yumurta omlet olmuş, ekmek ve de içebildiğin kadar çay 8 TL!

Garsona 5 TL bahşiş bıraktık, teşekkür edip çıktık yola ki Ayder Yaylası’nda bizi “kibarlığa davet eden” pankart bekliyor.

Neyse ki yol boyunca horon vuranlara denk gelmemişiz yoksa düşünsenize halimizi nice olurdu?

Ayder’de evin ağacın, şaşkın turistin, dağlardan akan suyun, börtü böceğin fotoğrafını çekerken vakit öğleni bulmuştu. Birden nereden geldiği belli olmayan bir sela bizi kendimize getirdi.

Dünyanın en güzel yerinde de yaşasan, en güzel şeyleri de yiyip içsen sonunda ölümlüsün. Bunu unutma ona göre yaşa…

akçakoca'dan sarp'a 7

2011-08-20T19:19:00.002+03:00

“İnsan köftenin iyisini bulunca iki porsiyon birden yemeli!”

Ne kadar veciz bir söz değil mi? Bizim hoşumuza gitti. Çünkü biz uydurduk. Uydurmamızın nedeni de Akçaabat’ta, Komaroğlu’nda yediğimiz porsiyon porsiyon köfteler.

Eee insan bu kadar çok köfte yerse haliyle uzun süre acıkmıyor. Acıkmayınca da kaçının yollar.

Akçaabat’tan öğlenden sonra çıktık çıkmadık az sonra Trabzon’dayız. Trabzon’dayız ama şansımızdan kentte yer yerinden oynamış. Çünkü Avrupa Gençlik Olimpiyatları yapılıyor.

Kendimizi kent dışına dar attık. En iyi öncelik Rize’de akşam için kalacak yer bulmak ardından da ver elini Sarp Sınır Kapısı…

Karadeniz gezimiz boyunca gece araba kullanmadık. Hava karardı kararacak olunca önümüzde hangi kent varsa orada yattık uyuduk… Amasra, Sinop, Ünye, Rize ve Perşembe…

Otel fiyatları 60’la 80 TL arası… Ne ucuz ne çok pahalı ne aman çok kötü ne aman ne güzel! Zaten altı üstü bir gece kim arar konforu?

Dolayısıyla Rize’de kaldığımız otel de ne bize “Hadi yat uyu, yorgunsundur” dedi ne de “Çek git!” Keyfimize bıraktı.

Hal böyle olunca düştük yola ki daha akşam olmasına epeyce var…

Gündoğdu, Çayeli, Pazar, Fındıklı’yı geçtik, Arhavi’de birkaç fotoğraf çektik, geldik yol ayrımına…

Bu arada hayatımız boyunca birçok tünelden geçmişliğimiz vardı ama Karadeniz’de bir haftada o kadar çok tünele girip çıktık ki, aralarında Türkiye’nin en uzun tüneli olan Ordu Tüneli de var…

Zaten Sarp’a da tüneller olmadan ulaşmak biraz zor. Sarp gerçekten sarp bir yerde ve TIR’lar her yerde…

Sonunda Sarp Sınır Kapısı’na vardık ama varmak ne kelime. Bir tünele girdik ki sağ şerit TIR kaynıyor, arka arkaya dizilmişler sıra bekliyorlar sınırı geçmeye.

Gittik gittik son tüneli çıkar çıkmaz da iki adım sonra sınır kapısı karşımıza dikildi. Yani biraz kontrolsüz gitsen son sürat kapıdan içeri dalarsın. Artık kim tutar seni?

İlk önce arabayı park edecek bir yer bulduk. Çünkü o kadar dar bir alanda ki sınır kapısı “Pasaportun varsa git karşıda Gürcistan’da park et!” der gibi her yan, tıkış tıkış…

Bu geziye çıktığımızda kendimize hedef koymuştuk ki, “Taa Sarp’a kadar gidilecek, sınır kapısına el vurulup, gerisin geriye dönülecek!”

Öyle de yaptık, hedefe vardık. Biraz etrafı seyrettik, gelene gidene baktık ardından da dağları solumuza, güneşi sağımıza alıp güneşi yollarda batırmaya karar verdik…

Ancak yazılarımızda sık sık demiştik ya “Karar başka plan başka yaşanılan ise her an başkadır” diye…

Yine öyle oldu az biraz sonra denizin ve güneşin son demlerinin tadını çıkaranlara rastladık.

Gençlerle sohbet ettik, hayallerini konuştuk, ki aralarında Hopa Lisesi’nde okuyup da tıp öğrenimini hedefe koyanlar var. Onlarla geleceğe dair bir kez daha umutlandık.

Keyfimiz daha da keyiflendi bol bol fotoğraf çekip en sonunda güneşi gönlümüzde batırdık!

akçakoca'dan sarp'a 6

2011-08-16T13:06:00.003+03:00

Peki Akçaabat köftesinin “en iyisi”ni nasıl bulduk?

Biz böylesi durumlarda yani hiç bilmediğimiz bir kente gittiğimizde şöyle bir yola başvuruyoruz, ki çoğunlukla iyi sonuç aldığımızdan bizim için hala en iyi yöntemdir.

Diyelim ki öğlen vakti, karnınız bizim gibi çok aç hatta açlıktan ve de kafaya taktığınız “lezzet umudu”ndan gözünüz dönmüş durumdasınız; işte o an ilk yapacağınız vardığınız kentte hemen birkaç kişinin fikrine başvurmaktır.

Yalnız başvuru için bizden tavsiye, “kerli felli” insanları seçin, göbekli insanları seçin ve de orta yaşlı insanları seçin ve tabii ki erkekleri seçin… Bu kriterlere uyanlar sizi en iyi lezzetlere yönetecektir merak etmeyin.

Akçaabat’ta yine öyle yaptık, kriterlerimize uyan ilk dükkan sahibine yanaşıp önce hayırlı işler diledik, hal hatır sorduk, ardından da “yabancı” olduğumuzu, karnımızın aç olduğunu ve niyetimizin “iyi bir Akçaabat köftesi” yemek olduğunu anlattık, yardım dilendik!

Dükkan sahibi talebimizi hemen yanıtladı, “Az biraz yürüyün, çarşı içinde önce bacasını göreceksiniz, biraz salaş bir yerdir ama en iyi Akçaabat köftesini Komaroğlu’nda yersiniz!” dedi.

Hava sıcak, ki biz geziye çıktığımızda sanki bize nispet yapar gibi bütün Karadeniz yanıyordu ve tabii ki o saatlerde Akçaabat da yanıyordu. “Olsun işin ucunda Akçaabat köftesi var ya sıcak ne kelime?” dedik, güneşi dert etmedik.

Yürüdük yürüdük Orta Cadde’ye vardık ki ileride bir apartman boyu yükselen bacasıyla Komaroğlu bizi bekliyor.

Doğrusunu söylemek gerekirse aslında kimsenin bizi beklediği yoktu. Nitekim hem garson hem köfteci hem de dükkan sahibi olduğunu anladığımız bir Komaroğlu, “Acaba ne kadar köfte yesek? İlk kez Akçaabat köftesi yiyeceğiz?” sorumuza, “Sen bilirsin abi” dedi, sorularımızı pek de umursamadı ancak bakışımızdan, duruşumuzdan bir şeyler çıkardı ki, insafa geldi, “Altı köfte yersin sanırım. Hele köfteler gelsin bir ye, baktın kesmedi yine köfte söylersin!” yanıtını verdi, ardından da piyaz mı salata mı soğanlı mı soğansız mı ayrımını netleştirdikten sonra işinin başına döndü, köfteleri bir bir ocağa atmaya başladı.

Az sonra masamız donatıldı; bir sürahi ayran ama ne ayran; bir sepet etmek ama ne ekmek; soğansız salatamız kütür kütür domates, hıyar ve de yeşil biber dolu!

Sonunda o an geldi, altı adet Akçaabat köftesi, ızgarada pişmiş bir yeşil biber eşliğinde önümüze konuldu ki, sanki Komaroğlu “Ye de gözün doysun!” diyor.

İlk yaptığımız bilincimizin, “Daha sıcaktır dur soğusun!” uyarısına aldırmadan, yine bilincimizin bir yerlerinden kopup gelen ikinci uyarıya uymak oldu. Uyarı der ki, “İlk lokmayı ekmeksiz yee hatta ikincisini de ekmeksiz ye ki köftenin gerçek tadına varasın!”

Nitekim ikinci uyarı haklı çıktı daha birinci köfteyi ekmeksiz yutmaya çalışırken, “ağız doluyken konuşmama” kibarlılığını bir yana bırakıp, “Usta sen bir köfte daha at ocağa!” dedik, Akçaabat köftesinin tadını çıkardık, salatamızı çatalladık, bir sürahi ayranın ise neredeyse dibini gördük! Kıtır kıtır ekmeği yemeyi ise unuttuğumuzu sanmayın, salatanın suyuna neyi şamandıra edecektik ki?

Hamiş; aşağıda Resmi Gazete’de yayımlanan Türk Patent Enstitüsü Başkanlığı'nın ilanına göre, Akçaabat Köftesi'nin eksiksiz tarifi var. İlgilenirsin diye sayfaya aldık.

“Ürünün Tanımı: Akçaabat köftesi pişirilmemiş köfte hamurunun kalıpta veya elde şekil verildikten sonra soğutmak suretiyle hazırlanan üründür. Akçaabat köftesi %100 Akçaabat’ta yetişen sığır etlerinden yapılır. Kesilen etler 24 saat dinlendirildikten sonra kemiklerinden ayrılır, sinirleri temizlenir, artık etler atılır, şekle uygun olmayan tüm artıklar atılır. Etler ufak parçalar halinde parçalanıp bayat ekmek, sarımsak, taze iç yağı, tuz katılarak bir numara dediğimiz makineden geçirilir, yoğrulur, bir saat bekletilir tekrar yoğrulur. Ekmeği, eti, yağı, sarımsağı, tuzu katılıncaya kadar yoğurma işlemi devam eder. Yoğurma işlemi bittikten sonra şekillendirme işlemi başlar. Bir adet köftenin 33 - 40 gr üzerinden şekillendirmesi yapılır. Şekillendirme işlemi yapıldıktan sonra 2 saat dinlendirilir. Standartlara uygun odun kömürü kullanılarak yakılan ocaklarda pişirilerek servis yapılır. Köfte kilogram (kg) olarak satılır.

Ayırt Edici Özellikleri: Akçaabat köftesini diğer köfte türlerinden ayıran en önemli özellik söz konusu köftenin üretiminde kullanılan etin doğal ortamda ve kendine has bir filoruga sahip bölge yaylalarında yetiştirilmiş danalardan elde edilmiş olmasıdır. Yörenin otlarının bu hayvanların üzerindeki etlerine vermiş olduğu tad ile köfteye ayrı bir damak lezzeti vermektedir. Bölge dışındaki illerden gelen hayvanların etinden bu lezzetin yakalanması mümkün değildir.

Ayrıca üretim tekniği ve ustalıkta ürüne önemli ölçüde farklılık katmaktadır. Karışım hazırlanırken yukarıda belirtilen maddelerin dışında hiçbir şey katılmaz. Pişirme odun kömürü ile yanan ocaklarda gerçekleştirilir. Akçaabat köftesinin servisini tamamlayıcı unsurları olan közlenmiş olarak sivri biber, domates kullanılır. Tercihen soğan, patates cips, ayrı olarak ta piyaz ve bulgur pilavı ile servisi yapılabilmektedir.

Görünüm ve Duygu Özelliği: Birbirine veya kutu iç yüzeyine yapışmış, dondurulmamış yüzeyinde boşluk ve çatlak olmamalıdır. Etin doğal rengi pembe renginden kahve rengine kadar değişen tonlarda olmalı kararmış olmamalıdır.

Pişirmeden önce veya sonra kendine has tat ve kokuda olmalı yabancı tat ve küf kokusu bulunmamalı kokuşmuş olmamalıdır. Akçaabat köfte elastiki kıvamda homojen yapıda olmamalıdır. Gözle görülebilen yabancı madde bulunmamalıdır.

Fiziki ve Kimyevi Özellikleri: Akçaabat köftesi özelliklerini bozacak maddelerle bir arada bulunmamalı ve makinede dilimlenmemelidir. Taze olarak piyasada verilecek olan Akçaabat köftesi +1 C, - 3 C arası muhafaza edilmelidir.

İmalattan itibaren 40 saat içerisinde tüketilmelidir. Uzun süre muhafaza edilecek Akçaabat köftesi ise en az -30 C de dondurulmalı ve – 16 C de muhafaza edilmelidir. İmalattan itibaren en çok 5 ay içinde tüketilmeli çözüldükten sonra hemen kullanılmalı tekrar dondurulmamalıdır.

Üretim Alanı: Trabzon ili Akçaabat ilçesi.

Üretim Alanında Gerçekleşmesi Zorunlu Bulunan Özellikler: Akçaabat köftesini diğer köfte türlerinden ayıran en önemli özellik söz konusu köftenin üretiminde kullanılan etin doğal ortamda ve kendine has bir filoruga sahip bölge yaylalarında yetiştirilmiş danalardan elde edilmiş olmasıdır. Yörenin otlarının bu hayvanların üzerindeki etlerine vermiş olduğu tad ile köfteye ayrı bir damak lezzeti vermektedir. Bölge dışındaki illerden gelen hayvanların etinden bu lezzetin yakalanması mümkün değildir.

Ayrıca üretim tekniği ve ustalıkta ürüne önemli ölçüde farklılık katmaktadır

Üretim Metodu: Katkı Maddeleri: Akçaabat köftesine dana eti, bayat ekmek, sarımsak, iç yağı, yemeklik tuz dışında hiçbir katkı maddesi katılmaz. Bu malzemelerin kullanım oranları ise;

Yüzde 76,2 –73,2 oranında et
Yüzde 14 – 15 oranında ekmek
Yüzde 8 – 10 oranında iç yağ
Yüzde 1 oranında tuz
Yüzde 0,8 oranında sarımsaktan oluşmalıdır.

Köftede kullanılacak etin %30’luk bölümü döş kısımdan, geri kalan %70’lik bölümü ise kol, kaburga, büftek ve gerdan kısmından kullanılmalıdır.

Hazırlanış: Akçaabat köftesi pişirilmemiş köfte hamurunun kalıpta veya elde şekil verildikten sonra soğutmak suretiyle hazırlanan üründür. Katılacak katkı maddeleri yukarıda belirtilen oranlarda olmalıdır. Akçaabat köfte hamuru hazırlanırken kasaplık hayvan gövde etlerinin tercihen kasaplık dana gövde etleri kemiklerden ayrılır. Gerekli temizlik ve ayrışımlar yapılarak küçük parçalara ayrılır. Yapılacak hamurun miktarına göre iç yağ eklenir. Yine belirli oranlarda sarımsak eklenir. Belirli gramajda ekmek katılır. Bu katılan ekmek etin zerreciklerinin birbirine yapışmasını ve kaynaşmasını sağlar. Fazla veya az katılan ekmek köftenin damak tadını bozar. Belirlenen gramajda katılması uygundur. Yemeklik tuz eklendikten sonra kıyıma geçilir. Çekme şekli kıyma makinesinde yapılır. Çekim işlemi bittikten sonra yoğurma işlemi yaklaşık 1 saat devam eder. Bu yoğurma esnasında fazla veya az yoğrulma sağlıklı olmayabilir, normal kıvamının verilebilmesi gerekmektedir. Bu noktada ustalık ön plana çıkmaktadır.

Köfte hamuru hazırlandıktan sonra normal gramajlarda kesime başlanır. Akçaabat köftesi en çok 2 cm kalınlığında aynı şekil ve büyüklükte olmalıdır. Bir adet köftenin 33- 40 gr arasında olması gerekmektedir. Şekillendirme işlemi bittikten sonra 2 saat dinlendirilir.

Pişirilme yeri standartlara uygun olmalıdır. Bu standartlar belirli ölçülerde ocaklar olup bu ocakların yanabilmesi için odun kömürü kullanılmalıdır. Pişirme esnasında vantilatör ve rüzgar yapıcı cihazlar kullanılmaz. Tabakta közlenmiş olarak sivri biber, domates ile sunumu yapılır. Köfte kilogram (kg) olarak satılır.”

akçakoca'dan sarp'a 5

2011-08-11T15:32:00.002+03:00

Artık az çok bir fikriniz oluştu gezimiz hakkında. Bir haftada boydan boya Karadeniz’i geçtik bir kısmını yazdık, fotoğrafladık, okudunuz, baktınız. Taa Akçakoca’dan Sarp’a o kadar yolu; dağı tepeyi, onlarca tünelle, sabırla aştık, Türkiye’nin en uzun tünelinde bile sıkılmadık, 3 bin kilometreden fazla yol yaptık.

Doğruyu söylemek gerekirse bütün gezi boyunca hemen hemen hız sınırları içinde kaldık, kalmadığımız zamanlarda da oto yollar boyunca uzanan dijital uyarı levhaları hızımızı hatırlatıp, “Yavaşla!” dedi, yavaşladık 80 kilometre sınırına geri döndük.

Dolayısıyla trafik polisiyle, radarla ve de cezayla hiç işimiz olmadı. Taa ki Ordu’ya girene kadar, bütün Karadeniz’in en “asabi” trafik polisiyle karşılaşana kadar.

Sabah Ünye’den kötü bir otel kahvaltısıyla çıktık ki yazmaya değmez. Az gittik uz gittik Ordu’ya geldik ki güzel bir kent.

Niyetimiz kent merkezinden yavaş yavaş Boz Tepe’ye tırmanmak, manzara fotoğrafı çekmek; bu arada da bir banka şubesi bulup para edinmek, o parayla da biraz önce tesadüfen bulduğumuz tatlıcı dükkanının önündeki kalabalığa dalmak, onların tattığı şeyi, parasını verip tatmak.

Dedik ya hani daha önceleri, “Hayat sen plan yaparken yaşanılandır” diye. İşte yine o oldu.

Tam bir dükkanın önünde park yeri bulduk ki onunla burun buruna geldik. Kaşını, burnunu oynatmasından anladık ki, bulduğumuz kaldırım kenarına park etmek yasak!

“Tamam” dedik, “Karşımızda devletin polisi var, ayrıca memlekette bir trafik düzeni, asayişi var. Şimdi Ordular’a kadar gelip de burada çıkıntılık yapmak yakışık almaz!”

Vazgeçtik paradan bankadan, tekrar atladık arabamıza ve sürdük yol boyu. Biraz sonra da aklımız sıra bir başka park yeri bulduk, aracı dit dit’le uzaktan kilitledik, tatlıcı dükkanının önüne koştuk. Yalnız koştuk koşmasına da bankadan para çekemediğimizden haliyle cebimizde öyle tatlı alacak kadar yüklüce bir para yok!

Velakin karşımızda kaldırım kenarında, dükkanın önüne çıkarılmış o güne kadar hiç görmediğimiz hiç tatmadığımız bir tat duruyor; koca bir tencerenin içinde bize bakmakta ki “Vur bıçağı böğrüme bak tadıma” diyor.

Satıcı der ki, “Bunun adı Ordu helvası (Fatsa helvası da deniyor) meyan kökü, süt, şeker, ceviz ve limon tuzuyla yapılır.”
“İyi güzel de paramız yok!”

“Olsun, canın sağ olsun abi. Al bi tadımlık!”

Canım memleketlilerim! Şunu unutmayın ki bizim memlekette para hala her şey değil her yerde.

Ancak bir şey var ki memlekette bunu da unutmayın, o da düzenden, eskilerin deyişiyle intizamdan asla taviz verilmez. Hele kanunlar kurallar söz konusu olunca akan sular tersine akar da yine de durur.

Tam “Ulan ne güzel ağzımız tatlandı” derken tam da bunun keyfiyle aheste aheste düldül’e doğru yürürken bir de baktık ki varacağımız yere “belalımız” bizden önce varmış. Eİlinde de bir kara kaplı defter, plakamız en baş sayfada. Belli ki defter biraz sonra temize çekilecek ceza pusulasında resmiyet kazanacak.

Şimdi biz “huysuz” bir insanız ve belli ki muhatabımız da bizden daha fazla “huysuz!” Hani deli deliyi görünce sopasını saklarmış ya; o anda üstümüze bir sakinlik geldi. Bir on dakika kadar alttan alta derdimizi anlatıp, İstanbullu olduğumuzu, Karadeniz gezisine çıktığımızı, biraz önce paraya ihtiyaç duyduğumuzu ancak kendisinin banka önünde park yaptırmadığını, burayı da zar zor bulduğumuzu; helvamızı yediğimizi şimdi eğer ceza yazmazsa bu keyifle Boz Tepe’ye çıkacağımızı anlattık.

Polis memurumuz kimi kez bizi dinledi kimi kez azarladı kimi kez yürüdü gitti biz de arkasından gittik.

Uzatmayalım sonunda canım memleketimizin canım polisi bizi af etti. Tamam memlekette düzen, intizam var ama af yetkisi olan polis de var ki uyguladı.

Böylelikle biz de “sicili temiz” bir sürücü olarak gönül rahatlığıyla hatta gururla, dilimizde “Ordu’nun dereleri aksa yukarı aksa…” türküsü, bet sesimizle Boz Tepe’ye tırmandık.

Lakin Boz Tepe bizi iyi karşılamadı. Hadi aşağısı yanıyordu. Hava dehşetli sıcaktı bunu aşağıda anladık polis memurumuzla tartışırken daha da iyi anlamıştık ama peki Boz Tepe’nin nesi var? Boz Tepe tepe değil mi, hem de epey yüksekte değil mi, niye esmez Boz Tepe?

Bu durumu bir çay içimlik zamanda anlayamadık. Belki biraz daha kalsak Boz Tepe tepeliğini gösterir sağdan soldan püfür püfür eserdi. Ancak bizde o kadar vakit yok, yolcu yolunda gerek daha Giresun’a Trabzon’a Rize’ye en önemlisi de Akçaabat’a gidilecek.

Şimdi burada bir duralım soluklanıp parantez açalım siz de bir manzara seyredin ki ardından da bu gezinin en derin ve de çok önemli bir konusuna parmak basalım.

Konumuz şu; bir veya iki yaş grubundan dana ve öküzler, sabah yemleri verilirken yemlerine katılan tuz ve yörenin otlarıyla beslenir. Ancak gün gelir bu dana ve öküzler daha fazla yaş yaşamalarına izin verilmeden kesilir. Bu yetmezmiş gibi ön kol ve bir miktar kaburga etleri, döş yani, işkembe yağı ve böbrek yağı ile harmanlanarak, yeter miktarda sarımsakla, ekmekle birlikte kıyma makinesinde çekilir. Çekme işlemi bitince tuzla yoğrulmaya başlanır. Yoğrulur yoğrulur ve karışım sonunda köfte olur.

“Peki bu köfteler ne köftesi olur dersiniz?”

“Tabii ki Akçaabat köftesi!”

Karadeniz’i boydan boya geçmeye niyetlendiğimizde ilk Akçakoca’dan Karadeniz’e çıkmış, bütün yol boyunca da taa Ordu’ya varana kadar, bu Akçaabat köftesi lafı, ilanı, fotoğrafı peşimizi bırakmamıştı.

Hemen hemen her “dinlenme tesisi”nde park alanında, benzin istasyonunda, lokantada velhasıl her yanda Akçaabat köftesi vardı ve ilanları bütün her yeri süslüyordu.

Efendim bir yerde kilosu 28 liraysa, öbür yerde 29, bir başka yerde 31 ya da 30. Akçaabat köftesi kömür ateşinde, Akçaabat köftesi mangalda yok kendin pişir kendin ye yok olmadı biz pişirelim sen ye ama mutlaka Akçaabat köftesi de Akçaabat köftesi.

Peki sayın okuyucu biz ne yaptık dersiniz bütün bu köfte bombardımanı karşısında?

Tabii ki gidip sizin için, “en gerçek en Akçaabat köftesi”ni bulduk! Az biraz sabredin o da az sonra…

akçakoca'dan sarp'a 4

2011-08-09T17:25:00.005+03:00

Hani ünlü sözdür ya derler ya, “Hayat sen plan yaparken yaşanılandır!” Son zamanlarda çoklukla bu sözün doğruluğuyla an be an yüz yüze gelip yaşadıktan sonra “plan, program, istek, dilek vb.” ısrarlarımızdan tümüyle vazgeçtik.

Dolayısıyla Karadeniz’i boydan boya geçerken de hemen hemen hiç plana programa başvurmadık sadece anı ve karşımıza çıkardıklarını yaşadık.

Gerçi birkaç kez eski alışkanlıkla, “Sinop’ta tam da dedikleri gibi kahvaltılığı Sarı Kadri’den alır, zeytin, kaymak ve de çemen; bir de bir fırında pide yaptırır, yanlarına da nokul ve katlamana katar, deniz kıyısında nefsimizi köreltir sonra da ver elini cezaevi der, yola düşeriz” dedik, bu düşüncelerin büyüsüne kapıldık ama yine döndük dolaştık yine aynı yere geldik ki, “Hayat sen plan yaparken yaşanılandır!”

Sinop’ta pazar sabahı bir uyandık ki ilk uyanan olduk daha kargalar bile yemeklerini yememiş, etraftaki inler ve de cinler top oynamayı bitirmiş de başka başka oyunlara geçmiş. Ne açık bir dükkan var ne de ağıza atılacak tek bir lokma. Nerde kaldı Sarı Kadri’nin kaymağı ve de nokul hele hele katlamana!

Zar zor açık bir dükkan bulduk, birkaç şişe soğuk su aldık, gerisin geri düştük yollara aç bilaç, “Hayat sen plan yaparken yaşanılandır” lafı yol boyu akar gider.

İşte yaşanılan...

“Biz şimdi kahvaltı ediyoz, Dikmen'e giderkene!”

Bu laflar bir masa ötemizdeki kahvaltı arkadaşımız bir kadının, cep telefonuyla bir arkadaşına nispet yaparcasına söyledikleri. Lafları tonlanmasından nispeti biz çekip çıkardık. Dolayısıyla size “Biz şimdi kahvaltı ediyoz, Dikmen'e giderkene” derken, siz bu laflardan ne tonlama çıkarırsınız bilemeyiz.

Yakakent’le Dikmen arasında bir dağ başındayız. Hayat masamıza bir bardak nefis çay, sulu bırakılmış az tuzlu bir menemen ve de yanı başlarına köy ekmeği bırakmış, karşıya da manzara kondurmuş! Şimdi reddetmek olmaz! Neylersin, “kaderin gözü kör olsun” demekten başka ne gelir elden?

Alın size bir tane daha; o zamana kadar yani bu geçen temmuza kadar Samsun’u hiç görmemiş iki yıldır da ayağımızı suya sokmamıştık.

Biliyorsunuz Atatürk kurtuluş mücadelesini başlatmak için ilk Samsun’a ayak basmıştı. Bizse nereden bilecektik ki bu yıl ayağımızı ilk kez Samsun’da suya sokacağız?

Samsun güzel bir kent ve de pırıl pırıl. Kentin içindeki kumsalı da denizi de bir güzel ki sormayın. Tek eksiği birkaç duş birkaç soyunma kabini çokça da şemsiye, şezlong. Eee bu kadar kusur herkeste olur. Dolayısıyla sahilin eksiklerini dert etmedik, huysuzluk çıkarmadık, denizin koynuna giriverdik sessizce…

Samsun’a vardığımızda İstanbul’dan çıkalı iki gün iki gece olmuş, yol yorgunluğu da kendini az çok direksiyon sallayan kollarımızda belli etmeye başlamıştı. Denizde yarım saat yan gelip yatmak iyi geldi ardından düştük yollara…

Gittik gittik az sonra Çarşamba’yı geçtik az biraz sonra Terme’yi geçtik Ünye’ye vardık ki öğlen vakti. Yani insanların acıktığı bir saat aşağı bir saat yukarı yemek yedikleri, karın doyurdukları vakit!

Ünye’de ne yenir?

Biz size söyleyelim.

Kendinizi hayatın akışına bırakır, “O sokak senin bu benim” der dolaşır, sonunda gider Ali Kemal’in yerini bulursunuz. Bayılırsınız.

Ali Kemal size ne yiyeceğiniz sorar. Biftekle köftede karar kılınca da gider, karşıdaki kasap dükkanından bifteği alır, karşınızda döve döve yumuşatır ardından da köfte, soğan, domates ve de yeşil biberlerle ızgaraya yatırır.

Gerisi size kalmış ya geçer tezgahın başına üstündekilerin pişmesini hayran hayran seyredersiniz ya da bizim gibi fotoğraf çeker bir yandan da ayran söyler, açık havada masa döşersiniz.

Hani daha önce yazmış, “Karadeniz’de köfteler, etler, pirzolalar kilo ile satılıyor” demiştik ya? Ali Kemal de biftekleri kilo ile sattı bize. Yedik içtik. 250 gr. bifteğe, iki köfteye, bir ayrana bir de bir sepet dolusu ekmeğe 8.5 TL verdik, haberiniz ola!

Bu arada bifteği ve de köfteleri ellerimizle yediğimizden (Ali Kemal’in çatalı var bıçağı yok, biz durumu eşitledik) yemeğin sonunda kolonyalı mendil istedik. Yokmuş. Ali Kemal utanmış olmalı ki (bu arada dükkanda lavabo var, ellerimizi yıkadık) çırağı eczaneye koşturmuş, bir şişe kolonya almaya!

Hoştu hoş. Ali Kemal de yedirdikleri içirdikleri de… Ali Kemal’e “hayırlı işler” dileyip bir başka “yaşanılacak”a koştuk.

Şimdilerde şiddetli bir alışkanlık ya, karnını doyuranlar neredeyse hemen çay içip, bizce ağız tatlarını bozuyorlar ya, biz de bu mükellef yemekten sonra Ünye’nin serin, yeşillikler içindeki çay bahçesinin yolunu tuttuk.

Niyetimiz çay içmek değil. Niyetimiz Ünye’nin çay kalitesini ve de fiyatını denetlemek. Çünkü Karadeniz’de nerede çay içsek çay kötü, fiyatı da bir TL’ydi. Bir tek yer hariç: Ünye.

Ünye’de hem çaylar çok güzeldi hem de fiyatı 250 kuruş! Nedenini çaycıya sorduk, “Eee burası Ünye abi!” Sevdik Ünye’yi daha akşam olmadan kalmaya karar verdik.

Yatmadan önce akşam yemeği olarak, ayıptır söylemesi Orta Çarşı’daki Suluhan Pide’de kıymalı pide yedik. Yalnız bizi bağışlayın, hoşgörün pidenin lezzetine kendimizi fazlaca kaptırdığımızdan fotoğrafını çekmeyi unutmuşuz!

akçakoca'dan sarp'a 3

2011-08-07T22:33:00.002+03:00

Siz şimdi bir önceki yazıyı unuttunuz. Yoksa aklınıza şu soru gelebilirdi, “Ya arkadaş sen daha biraz önce Safranbolu’da pide yiyip üstüne çay içmedin mi? Kadıefendi’de ne yiyip içeceksin?”

Valla endişenizde haklısınız ama kendinizi bizim yerimize koyun. Diyelim ki Safranbolu’dan Kastamonu’ya gitmek için yola koyuldunuz. Gittiniz gitmediniz daha şunun şurasında on dakika oldu olmadı, karşınıza birden bozuk bir yolun başında Kadıefendi Tesisleri çıktı. Siz olsanız, bu yeşillikler arasında ne yer ne içilir diye merak etmez misiniz? Biz ederiz.

Dolayısıyla daha “tesis-kuyu kebap” yazısını görür görmez daldık içeriye.

Bu arada hemen yeri gelmişken belirtelim. Karadeniz’e çıkar çıkmaz kebaplar köfteler kilo ile satılmaya başlıyor haberiniz olsun.

Biz de bu kurala uyup kendimize 250 gr. kuyu kebabı söyledik. Kemikler çıkınca ortada işte bu güzellik kalmış. Getirdiler ki kendilerine iç pilav, turşu, pide ve de buz gibi ayran eşlik ediyor.

Kuyu kebabı lezzetliydi. Güzel pişmişti. Ancak saat neredeyse öğlenden sonrayı gösterdiğinden et biraz soğuktu. Bu arada unutmayın eğer dışarıda yemek yiyorsanız öğlen yemeği saati en geç on birdir bilemediniz on ikidir. Çünkü neredeyse bütün yemekler sabahın köründe pişer, en geç dokuzda onda tezgaha çıkar. Erken yetişmezseniz bütün tencereler kepçe üstüne kepçe yer yani karıştırılır, yemek ısıtılır da ısıtılır ta ki tezgahta bir şey kalmayana kadar.

Dolayısıyla Kadıefendi’deki kuyu kebabı da kim bilir kaçta pişmişti? Bu nedenle öğlenden sonra kuyu kebabı yemeye kalkarsan huysuzluk etmeyeceksin!

Biz de öyle yaptık. Kuyu kebabımızı yedik, ayranımızı içtik ve kendimizi yeşillikler içindeki hamaklardan birine attık! Az biraz soluklanalım daha yolumuzun üstünde Kastamonu var, oradan da ver elini Sinop.

Size bir yol manzarası daha. Güzergah Safranbolu / Kastamonu arası.

Öteden beri merak ettiğimiz yerlerden biri Kastamonu diğeri de şu Sinop şehriydi. Ancak yeme içme merakı yüzünden yolda bir hayli oyalandığımızdan, günlerden de cumartesi, dolayısıyla tatil günü olduğundan ve de “Akşam kalacak bir yer bulur muyuz?” telaşından Kastamonu’dan hızla geçtik.

İşte size Kastamonu’dan bir güzellik. Kimbilir memlekette kaç kentin içinden kaç dere nehir geçer de kimsenin aklına böyle bir şey yapmak gelmez. Kastamonulu yapmış ki seyrine doyum olmuyor.

Ancak Sinop bizi iyi karşılamadı. Hani birini çok seversin yüz vermez ya tam da öylesine bir ilişkiydi yaşadıklarımız.

Sinop’a vardığımızda akşam olmak üzereydi. Her yan ana baba günü. Kent içinde insandan ve de araçlarından geçilmiyor. Bir de sıcak bir de sıcak ki sormayın gitsin. Zaten soracak da halimiz kalmamıştı. Yol boyunca klima / cam açma ikilemi arasında gidip geldiğimizden Sinop’a vardığımızda sesimiz çıkmıyordu. Biz de “Kalacak bir odanız var mı?” sorusun elimizi kolumuzu kullanarak sormaya çalıştık. Tabii ki bu garip adama kimseler oda vermedi.

İnan olsun ki Sinop’un girişinden ta kent merkezine kadar o halde geldik tam da umudumuzu kesip gerisin geriye dönerken, liman ağzında bir büyük otelde yer bulduk.

Önce duş ardından kendimizi sokağa attık ki her yer evlere şenlik, bir cümbüş bir cümbüş ki sormayın gitsin, gençler evleniyormuş…

Biz de kalabalıktan çalgıdan çengiden kurtulalım diye kendimizi sahil manzarası seyrettirecek bir küçük tekneye attık. Tekne hareket etti ve eder etmez de sahildeki gürültüye müziğe bin kere rahmet okutacak bir başka müzik bangır bangır başladı.

Bize de kulağımızı tıkayıp gözlerimizi açmak düştü…

Ve akşam yemeğimizi hemen otelimizin yanındaki parkın içinde (evet parkın içinde) balık, çoban salata ve bir duble rakı ile noktaladık.

Sağlıkla…

akçakoca'dan sarp'a 2

2011-08-04T10:41:00.008+03:00

Fatih Sultan Mehmet Amasra’nın gündüzüne mi hayran kaldı yoksa akşamına mı günbatımına mı bilinmez ama derler ki Amasra’yı seyretmiş seyretmiş lalasına, “Lala çeşmi cihan bu mu ola?” demiş, yani yeryüzündeki cennet burası mı?

Fatih’in o günün Amasrası’na bakıp da bu soruyu sorması gayet yerinde geliyor bize lakin bu günün Amasrası cennet mi ondan pek emin değiliz. Çünkü cennet denilen yerin bu kadar kalabalık olacağını, sanmıyoruz. Yoksa cehenneme kimi koyacaksınız?

Şaka bir yana evet Amasra yaz aylarında kalabalık ama kalabalık diye gitmeyecek miyiz? Hiç olur mu? Hele hele Amasra’nın o meşhur salatası ve de tava balıklarının tatları nefasetleri bütün ülkeye nam salmışsa…

Efendim akşam gün batmadan otelimizin terasındaki balkonda yerimizi aldık. Önce güneşi batırdık ki

rahat rahat o turplardan, havuçlardan, semizotlarından, salatalıklardan, kırmızı lahanadan ve daha yetmiş iki bin ottan, ekşiden, turşudan yapılmış salatamızı söyleyelim

sonra da balığımızın tava olup gelmesini bekleyelim. Her şey nefisti nefis.

Bu arada lafı daha fazla uzatmanın da anlamı yok sonunda siz de insansınız canınız çeker balık/salata ikilisini, yazıktır size.

Neyse.

Sonunda sabah oldu, olur olmaz da sanki dün akşamın acısını çıkarıyormuş gibi ya da sizin ahınız tuttuğu için güne çok kötü bir otel kahvaltısıyla başladık ardından da vurduk kendimizi yollara. Hedefimiz Safranbolu, gizli niyetimiz ise sabah kahvaltısının bir şekilde acısını çıkarmak.

Nitekim öyle de oldu. “Turistler” Safranbolu’yu hayran hayran gezerken, taşın toprağın fotoğrafını çekerken biz gidip kendimize iki yüz elli yıllık bir taş fırın bulduk bir TL’ye kıymalı pide, bir TL’ye çay içip keyif yaptık.

Ardından da keyif tazeleyip kahvemizi gölgelik bir çarşıda höpürdettik,

lokum yedik, han hamam gezdik sonunda "yolcu yolunda gerek" deyip öteden beri hep merak ettiğimiz ama bir türlü göremediğimiz Kastamonu’ya doğru yola çıktık.

Safranbolu/Kastamonu arası yol biraz bozuk ama hangi yana baksan aklın orda kalıyor. Biz de sık sık arabayı sağa çekip bazen sehpa kurarak bazen deklanşöre hızlı hızlı basarak fotoğraf çektik.

tabii ki yolda Jülide Özçelik dinledik.

Ha bu arada yoldan, manzaradan söz ederken neredeyse unutuyorduk. Arada bir güzellik daha bulup Kadıefendi Et Lokantası’nda masaya kurulduk.

Hani klasik deyiştir ya derler ya, “Yiyip içtiklerin senin olsun gezip gördüklerini anlat!” Farkında mısınız bilmiyoruz ama biz hem gezip gördüklerimizi anlatıyoruz hem de bol bol yiyip içtiklerimizi!

İçecek desen çay/ayran, yiyecek desen nedir ki hepi topu bir iki lokma onlar da yarına…

Sağlıkla…

akçakoca'dan sarp'a - 1

2011-08-02T13:52:00.003+03:00

Herkesin kendine göre bir “tatil anlayışı” vardır; kimi gider deniz kıyısında temmuz sıcağına bağrını verir kimi gider Paris’ti Venedik’ti gezer dolaşır Eyfel’e tırmanır, gondala biner kimi dağ bayır aşıp yaylaların tadını çıkarır, kimileri de bütün bunlara burun kıvırır “kültür turları”na çıkar gezmedik ören yeri, müze bırakmaz.

Bizimki ise bize benzer bunlardan hiçbirine benzemez ve ancak tek başına çıkılır. Çünkü hiçbir kul, temmuz ayında güneşin saat kaçta doğduğunu; Karadeniz kıyı şeridinin kaç günde bir uçtan bir uca geçileceğini; bir dönem herkesin dilinden düşürmediği Akçakoca’nın şimdilerde nasıl bir kıyı kenti olduğunu; hedef koymadan, kıyı belirlemeden iki yıl sonra (geçen yıl da denize girmedik) kim bilir nerede rast gelecek de denize ayak sokacağımızı; acaba hangi gizli saklı, kimselerin bilmediği yemek lezzetlerinin hangi kentlerde olduğunu ve neler yenilebileceğini; Ünye ile Fatsa arasında yolculuk yapmanın, Sarp Sınır Kapısı’na kadar gitmenin nasıl bir duygu olacağını, merak etmez. Etse de bize denk gelmez. Yoksa onu da alır beraber çıkardık Karadeniz yolculuğuna…

Yani dememiz o ki aşağı yukarı bu duygularla ve anlaşıldığı gibi yalnız başımıza bir temmuz sabahı saat beş civarında yola düştük. Niyetimiz bütün Karadeniz kıyısını kıyı kıyı dolaşmak ve Sarp Sınır Kapısı’na elimizi vurup geri dönmek!

Yola çıkar çıkmaz güneş saat altı gibi doğuyormuş ilk bunu öğrendik!

İnsan erken kalkınca ve de yoğun duygular içinde olunca haliyle çok acıkıyor. Eee aç insana da can dayanmaz, dedik ki, “Ulan hadi gel sana yol üzerindeki Berceste’de bir sabah kahvaltısı ısmarlayalım!”

Hayır sabah kahvaltısı ısmarlamak dert değil de mahçup olmak en kötüsü!

Kahve fincanı gibi bir kasede mercimek çorbası, bayat ekmek ve de kıymalı kol böreği ki, “Berceste efsanesi”ne hiç yakışmıyor, lastik gibi soğuk neredeyse yenmez. Bunu şundan anlıyoruz ki tabağımızda börek bırakmışlığımız yoktur ama Bolu dağlarında başımıza geldi. Üstelik hesabı da yanlış almışlar epeyce para üstü alıp, sağdan soldan gelen yanlış sucuklu yumurta tabaklarına göz gezdirdik, “çay çayy” diye inleyen müşterilere kulak kabarttık!

Demek ki neymiş? Adı çıkmış, “ünü şöhreti” tavan yapmış yerlere yanaşılmayacak kimselere hava atılmayacak!

Neyse!

Sonunda Karadeniz kıyısına çıktık. uzun yıllardır merak ettiğimiz Akçakoca’ya vardık. Birkaç çayı aralıklarla Akçakoca’nın birkaç farklı kıyısında içtik, aşağı yukarı bir saat dinlendik ardından da yola koyulduk. Akçakoca aklımızın bir köşesinde, ıssız bir Karadeniz kasabası olarak kaldı!

Ne o bizden bir şey anladı ne biz ondan. Belki biraz daha vakit geçirsek severdik birbirimizi. Koyulduk yola…

Yukarısı Karadeniz Ereğli. Güzel bir kent. Pırıl pırıl ve de çayı içilir nefasette. Bu arada artık şunu öğrendik ki Karadeniz’de çay nerede içersen iç bir TL.

Bu da bir yol manzarası. Sizin için çektik.

Kozlu’ya girdiğimizde öğlen olmuştu ama ne öğlen. Yanıyor her yan yanıyor! Aylardan temmuz, günlerden cuma ve bütün Kozlu cuma namazında…

Karnımız aç. Aç olunca biraz huysuzlarınız. Allah’tan ki yanımızda kimse yok. Huysuzluğumuzu sadece girip çıkıp yemeklerini beğenmediğimiz birkaç lokanta sahibi hisset ki o da gelip geçici bir durum sonunda adam “turist” Çok çok günün birinde lafı geldiğinde, “Yaa geçen yaz bir turist gelmişti dükkana ne yaptık ne ettikse beğendiremedik yemekleri, gitti Köfteci Zeko’da ekmek arası köfte yedi” derler.

Oysa işin aslı şöyle; Kozlu’da ne kadar lokanta varsa girip çıktık bu doğru. Doğru adresi bulmak için uzaktan bakınca kelli felli duruşlarıyla damak zevklerine güvenebileceğimiz esnaf, polis memuru, zabıta memurundan görüş aldığımız doğru ama Allah sizi inandırsın Kozlu’daki bütün dükkanlarda yemekler ya İzmir köfte ya türlü ya da dükkanın baş köşesine kurulmuş tavuk dönerdi!

Hal böyle olunca yemek yemektense Kozlu’nun en güzel camisini fotoğraflayalım istedik. Dört köşe dolaştık ve bir köşesinde Köfteci Zeko’ya rast geldik ve bu durumu huysuz olmamıza rağmen kalbimizin temiz olmasına yorduk.

Zeko otuz yedi yıllık bir köfteci. Şimdilerde biraz dükkanı boşlamış, oğlu tezgahın başında.

Zeko’nun köfteleri hafif acılı ama çok güzeller hatta o açlıkla bize çok çok güzel gelmiş olmalılar ki fotoğraf çekmeyi akıl ettiğimizde elde kala kala bir köfte kalmıştı.

Bu arada Kozlu Pazarı’nı da dolaştık. Pazarın nabzını tuttuk ki fiyatlar hiç de İstanbul’un bir semt pazarından farklı değil. Ha Kozlu’da yaşamışsın ha İstanbul’da… Zeko’nun köftesi de ayranla birlikte beş liraydı, ki İstanbul’da da herhangi bir tükürük köftesi ayran o fiyata.

İşte Zonguldak! “Kara Elmas”ın kenti.

Zonguldak’ı görünce nedense o güne kadar, kenti deniz kıyısıyla değil de sadece kara ile özdeşleştirdiğimizi anladık, utandık ama bir yandan da “Bak gördün mü yeni bir şey öğrendin” diyerek gezinin faydalarına dikkat çektik.

Düştük yine yollara. Vakit tam da yan gel yat vakti ama bir yandan da ayağımızı suya sokalım isteriz. Filyos yol üstünde üstelik güzel de bir denizi ve kumsalı var. Var ama Filyos’ta in cin top oynuyor. Ne kalacak bir yer var ne yenilecek içilecek.

Biz de bir dere kenarında ayağımızı ıslattık, biraz hava aldık. Daha önümüzde uzun bir yol var: Kilimli, Hisarönü, Bartın ve de Amasra hedef, ki akşam orda yatalım isteriz.

Nitekim yattık da amma yatmadan önce ne yedik dersiniz?

Artık o da birkaç gün sonraya yoruldukkk!

çok yakında!

2011-07-29T12:17:00.002+03:00

saat sabahın beşi. daha gün yüzünü göstermemişken yollara düştük. dere tepe yol gittik. gittik gittik taa memleketin kuzey doğu ucundaki bir sınır kapısına elimizi vurduk geri döndük.

onlarca yemek. sabah kahvaltısı, öğlen derken akşam vakti akşam yemeği. onlarca kasaba ve de şehir. bir o kadar macera. dile kolay üç bin kilometre yol demek.

pek yakında. çok yakında. burada!

2011-07-20T15:03:00.000+03:00

jülide özçelik / yalan dünya

2011-07-17T22:17:00.002+03:00

Gelik'te döner, güzel ama pahalıydı

2011-06-30T17:04:00.000+03:00

Gelik’i bilen bilir… Yılların et lokantası. Güzeldir etleri ve de lezzetlidir.

Gelik’in birkaç tane şubesi var ve biz Ataköy’deki Gelik’i bilirdik. Arada yolumuz düşünce de döneriyle, kuyu kebabıyla nefsimizi köreltirdik…

Bir de Levent’teki Gelik’in önünden birkaç kez geçmişliğimiz vardı ancak yemek yemişliğimiz yoktu!

Geçenlerde biraz da yemek için vakitsizce bir zamanda Levent Gelik’le açlığımız kesişti. Girdik içeri…
Niyetimiz salonda cam kenarında oturmak, bizi gece yarılarına kadar tok tutacak iyi bir et yemekti…

Levent Gelik’te cam kenarının dışında bir de güzel bahçe varmış ki bizi oraya indirdiler ki cennetten bir köşe…

Gelik’te bir sürü güzel et var, kuyu kebabı, döner, köfte ayrıca da pilav, tatlı künefe amma velakin öğlenden sonra ile akşam arası bir saatte biraz da risk alarak döner istedik.

Risk alarak diyoruz çünkü döner dediğin ateşe takıldıktan en çok bir bilemediniz bir buçuk saat içinde lezzetlidir, suyu yerindedir, kurumamıştır.

Şansımıza döner yeni takılmışmış, akşam için… Onun için az biraz bekledik, beklerken de nar gibi kızarmış nefis bir ekmekle açlığımızı bastırdık.

Döner geldi. Güzeldi. Lezzetliydi ama bir döner için epeyce pahalıydı…

beste hanım hoşgeldiniz!

2011-06-26T22:15:00.001+03:00

Bir garip duvar

2011-06-08T10:30:00.000+03:00

İstiklal kalabalık. Bin bir çeşit insan, hepsini asla başka bir yerde birlikte göremeyeceğiniz insan, boğaz akıntıları gibi biri bir yandan öbürleri öbür yandan bir aşağı bir yukarı akar da akar.

Bu gürültülü kadını erkeği, genci yaşlıyı, şişmanı zayıfı, güzeli çirkini İstiklal'in en güzel neresinden izleyebilirsiniz biliyor musunuz?

Bu arada isterseniz seyre dalmadan hemen az ilerideki Cremeria Milano'dan bir kaç top dondurma alın, verin sırtınızı İsveç Konsolosluğuna, dönün yüzünüzü Narmanlı Han'ın o içler acısı manzarasına. Bir yandan hanı seyredin, hüzünlenin; bir zamanlar Rus elçiliği olan sonradan Rus hapishanesi sonra sonra ise apartman dairelerini ve de içindeki Aliye Bergerleri, Ahmet Hamdi Tanpınarları ve de Bedri Rahmi Eyüpoğlularını... Kimbilir kimler geldi geçti kim bilir neler başına geldi de nasıl bu hallere düştü !' deyin; 'Belki de hala mahkumların ahı vardır' deyip bir yandan da gelene geçene göz atın. Hatta olur ya 'olmaz' demeyin kısa flörtler yaşayın ama en çok en çok tam da bu duvarın verdiği huzura ve sessizliğe şaşıracaksınız. O büyük karmaşanın, gürültünün arasında huzuru bulacaksınız!

ekmekler taze, para desen iki para!

2011-05-24T08:12:00.001+03:00

Başkasını bilmeyiz ama bize göre balık yemenin keyfi sokaklarda çıkar.

En iştahlı balık-ekmek Eminönü’nde, Karaköy’de; köprünün üstünde ayağında, kıyısında yenir.

Kimi balıklar taa Norveçlerden gelir ki kim bilir ne kadar buzda yatmış kimi daha demin oltaya takılmış suda oynar kimi de çiftliklerde büyümüş!

Yeter ki ekmek taze olsun yeter ki soğanı sev ve de midene ağır gelmesin! Üç beş kuruşa balıkçı kayıklarından, seyyah balık arabalarından ekmek arası balığını alır ya sokak masalarına ilişirsin ya da ayakta manzara bedava! Bir de turşuya, turşu suyuna meraklıysan hemen yanı başında kavanoz kavanoz turşular, turşucular.

Bu arada diyelim ki balığı elinle yedin, ki doğrusu odur, elin koktu, kirlendi; ona da çare düşünmüştür balıkçı esnafı, iki adım ötende su ve sabun hazır tutulur!

Yok baktın ki Norveç balığı çekmedi canın, ızgarada çupra bile var! Yanında da en kralından salata!

Ancak dedin ki, “Arkadaş ben hem balığımı yerim hem manzara isterim hem de birkaç küçük duble!”

Eee o da var köprüde!

Karaköy tarafından gel, köprüye çıkma, sağa Haliç kıyısına yürü, balıkçıları geç hatta geçerken balıkların durumuna da bak ve bir boş masaya kurul!

Garsona balığını söyle ister hamsi iste ister istavrit, çupra ya da jumbo karides! Üstelik ekmekler taze para desen iki para!

Afiyetle…

kokoreç'in şehvetli çağrısı / kral kokoreç

2011-05-20T15:21:00.006+03:00

Karın tokluğuyla açlık arasında olmak, gidip gelmek sokaklarda macera yaşamak için en uygun zaman dilimidir!

Her türlü yiyecek aklınızı çelmeye çalışır, her şeyi canınız çeker! Acaba bir tane acılı lahmacun mu yeseniz yoksa çeyrek kokoreç mi yoksa yoksa az kıymalı börek, az pilav üstü döner, bir tek ıslak hamburger mi? Belki de cağ kebap ama tek şiş, köfte olursa da yarım porsiyon, balık ekmek ama çeyrek, midye dolmaya rastlarsan deniz kenarında üç ya da dört tek ve limonu sen sıkacaksın üstlerine!

Yeter ki karar verin! Ancak bir türlü karar veremezsiniz. Çünkü bütün bu yiyeceklerin nerede nasıl yenildiği de önemlidir. Sokak lezzetleri kadar sokağın kendisi de sizi çeker.

“Sirkeci’de ol, Büyük Postane’nin yanından geç de Kral Kokoreç’in önüne dizilmiş küçük masalara kurulma” durumu gibi.

Alçak masalar hele de üstlerinde duran küçük acı biberler, bizi her seferinde kendilerine çağırır. Biz de bu çağrıya ilgisiz kalmaz karşılık veririz.

Yoksa derdimiz kokoreç değil!

Bu arada bir kez daha farkına vardık ki “kokoreç’i kokoreç yapan; karın topluğunun açlıkla yaptığı mücadelenin tam ortasında olma durumu, kekiği, pul biberi; tezgahta kıtır kıtır doğranması ve de taze ekmek arasında yoksa da ısıtılan ekmekle sunulması,” durumudur.

Bir de bunlara açlığınız, müthiş kabaran iştahınız, fena sulanmış ağzınız eklenince kokoreçin şehvetli çağrısına kayıtsız kalamazsınız, biraz sonra parmaklarınızın arasındadır. Öpücüklere boğar sonra da dişler dişler dişler kendinizden geçersiniz!

Afiyetle…

Hamiş; Sirkeci’ye git, Büyük Postane’yi bul işte orda Kral Kokoreç. Adresi de Büyük Postane Caddesi N 54. Tel: 0 212 513 64 93

Daha Büyük Görüntüle

adana mutfağı sokakta… / ömür akkor

2011-05-16T11:43:00.004+03:00

Hamiş; bugün sayfamızda bir konuk ağırlıyoruz: Yazıyı okuyunca buralarda "kebap" diye neler yiyoruz bil istedik!

“Memleket meselesi” projesi kapsamı için Adana’daydım. 2 gün kaldığım anneannemin memleketinde özellikle çarşı yemeklerini sizlerle paylaşmak istedim. Adana’da evde yapılan yemekler bir tarafa çarşı yemekleri bambaşka… tüm Adanalılar da bu yemeklere oldukça düşkün her yerde ve her tezgahta bu yemeklere rastlamak mümkün.

Kebap ise Adana’nın ve çarşı mutfağının en önemli ve en meşhur yemeği, özelikle de benim için yeri çok başka zira en sevdiğim kebap diyebilir ve usanmadan da her gün yiyebilirim. Adana da dilediğiniz her yerde yiyin derim hepsi bambaşka hepsi çok güzel (tabii ki bu benin kanaatim)…her hangi bir restorana gidin ve kendinize bir buçuk porsiyon sipariş verin ve bakın masaya neler gelecek…tere, nane, sumaklı soğan, gavurdağı, közlenmiş patlıcan, domates salatası, yeşil limon daha neler neler…

Dilerseniz sizler için araştırdığım en iyi kebap nasıl yapılır? Sorusunun cevabını da paylaşmak isterim.

İyi bir Adana kebap;

- Eti erkek kuzu eti olmalıdır.

- Kuyruk yağı erkek kuzu kuyruğu olmalıdır.

- Bunun tek nedeni vardır asla kokmaz.

- Kebap eti olarak kuzunun budu ve sırtı kullanılmalıdır.

- Kebabın etinin % 100’ü zırhta çekilmeli.

- Kebabın %75’i kuzu eti %25’i kuyruk yağı olmalı.

- Kebap, et, kuyruk yağı, Maraş’ın pul biber ve tuzdan oluşmalıdır. Tuz olmazsa şişte tutmayacağı unutulmamalıdır.

- Biber salçası kebaba konmamalıdır. Çünkü salça rengini karartığı gibi tadını da ekşitmektedir.

- Mevsiminde taze kırmızı biber ve sadece ıslatılmış 1. kalite Maraş’ın kırmızı pul biber konulmalıdır.

- Hazırlanan kebap iyice yoğrulmalı ve en az 12 saat beklemeye alınmalıdır.

- Beklenen et şişe saplandığında hemen pişirilmeli, şişe saplanmış kebap asla bekletilmemelidir.

- Eti şişe saplarken sadece su kullanılmalıdır.

- Kebap şişi %50 çelik, %50 halis yassı demirden oluşmalı. (bu karışım etin şişe yapışmasını engellemektedir.)

- Kebabın pişeceği kömür turunç kömürü olmalı.

- Kebabın her bir yüzü 1 dakika vantilatörün önünde 2 dakika serin ateşte toplam 6 dakika pişirilmeli. (vantilatör ateşin korunu ve böylece ısıyı yükseltip yüzünün güzel kızarmasını ve güzel kızarırken etin kurumamasını sağlıyor. Bu nokta çok önemli.)

- Ekmeği mayalı hamurdan ve iyi kalite undan odun ateşinde pişirilmeli.

- Bol yeşillik ve sumaklı soğan salatasıyla servis edilmeli.

- Kebabı, şişte nakışı yapabilmek için 5 sene çıraklık, ardından da 10 sene kalfalık yapmış sonra usta olmuş birinin elinden yemeli.

Sanırım bu kuralların tamamına uyan bir kebapçıya gittiğinizde tam 100 puanlık bir kebap yemiş oluyorsunuz. Üstelikte de Adana’da neredeyse tüm kebapçılar bu kurallara riayet ediyor. Bu Adana seyahatimde en iyi Adana kebabının adresinde de ufak bir sıralama değişikliği oldu;

1. Kebapçı Mesut

2. Adil’in yeri

3. Elem

Kebabçı Mesut

1928 doğumlu Mesut ustanın dükkanını 1921 yılında babası Mahmut usta açmış ve Mesut usta 13 yaşındayken kebapçılık hayatına böylece başlamış ve 1980 yılında vefat edene kadar da dükkanın başından hiç ayrılmamıştır. Dükkanı 1921 de açıldığından beri de ayni adrestedir. Zamanında günde 300 kilo et işlediği rivayet olunur. Mesut ustanın dükkanı şimdiye kadar yaklaşık 1000 usta yetiştirmiştir. Bu konuda çok önemli bir okul olduğu da bilinmektedir.

Adana’nın çarşı mutfağı

Adana çarşı mutfağının bir diğer özelliği de sakatatların bolca tüketilmesi yanı sıra da özellikle bu yemeklerin gece tüketilmesidir. Gündüzleri daha ziyade dükkanlarda satılan bu yemekler gece de seyyar tezgahlarda bolca satılıyor…

Avcarlı çürük

Baharatlar, paça, sarımsak ve kelle eti hep beraber haşlanıyor. Klasik bir paça gibi görünse de Adana’da lezzeti bambaşka…

Çürük

Daha sade yenilen bir diğer paça,

Beyin ve kuzu dil

Çorba olarak terbiyeli yada et suyu ile yenilen yahut benim yediğim gibi söğüş olarak da tüketebilirsiniz.

Şırdan

Gece mutfağının olmazsa olmazı…koyun şırdanı (koyun bağırsağının bitimi) ilk olarak 15 dakika haşlanır. Daha sonra hazırlanan dolma içi şırdana doldurur. Bol suda üç saat pişirilir.

Mumbar

Koyun bağırsağına hazırlanan iç doldurulur ve 1.5 saat bol suda pişirilir. Bizde (Kilis’te) haşlandıktan sonrada kızartılır. Bursa mutfağında ise içine akciğer konulur ve haşlanır bu haliyle Türkiye’deki diğer mumbar tariflerinden ayrılır. Bu tarif Bursa mutfağına Balkanlardan geçmiş bir tariftir.

Bici bici

Namı diğer haytalya, nişastalı pelte şekerli su ve yontulmuş buz…basit, renkli ve Adana sıcağında cezbedici…

Şalgam

Favorim Ali Göde

Adresler

Kebabçı Mesut
Kocavezir mah. 23. sok. no:49 eski sebze hali civarı Seyhan/Adana 322 365 01 27

Yeni Bulvar İşkembe
Mücahitler bulvarı kıray apt. no 77/b Seyhan/Adana 322 459 42 79”

acem gülü!

2011-05-11T16:37:00.001+03:00

Biz gülün her çeşidini severiz. Birkaç da gül ismi bilir, sayarız. Hele ki şimdilerde aylardan mayıstır.

Yani mayıs gül ayıdır, en çok mayısta coşar durur! Bize mayısta düşen de büyük bir merakla, gül dallarında duracak goncaları beklemektir.

Osmanlı’da 25 gül çeşidi varmış ve günümüze kadar da bir kısmı ulaşmış.

Kaynaklar diyor ki adları, “Beyaz gül, Çardak gülü, Frenk gülü, Hafız gülü”, Kan gülü, Kayısı gülü, Kırmızı gül, Mayıs gülü”, Mısır gülü”, Mis gülü, Muska gülü ve de Nasır gülü’dür, bir de “Acem gülü vardır.”

Birkaç tanesine hiç rastlamadık hatta Acem gülü’nü hiç görmedik ama Tahtakale’de bir ‘Acem gülü’ açmış ki sormayın gitsin!

Afiyetle…

Hamiş; baktın canın çekti hemen kuru kahvecilerin olduğu sokağa sap, doğru yürü, acem gülü solunda!

pideseverlere: şimşek pide!

2011-05-09T13:06:00.002+03:00

Alın size bir pideci daha… Adı da Şimşek Pide…

Şimşek Pide 1974’te açılmış. O gün bugündür aynı yerde hizmet veriyor. Nerde mi? Taksim’in göbeğinde…

Şimşek Pide’yi bilirdik bilmesine ama geçenlerde sabah sabah yolumuz Taksim’e düşünce kahvaltı yerine geçsin diye kıymalı pide söyledik ve de dışarıdaki masalardan birine kurulduk!

Şimşek Pide’de aslında ne istersin var; karışık, kavurmalı, peynirli, pastırmalı, kaşarlı pastırmalı ya da istediniz Bafra Pidesi, Rize Pidesi!

Biz daha kıymalının lezzetine doyamadığımızdan bu kez yine kıymalı söyledik, garsonun, “üzerine yumurta da kırdırayım mı?” teklifini de geri çevirmedik, güneşe karşı verdik kendimizi, kahvaltımızın tadını çıkarttık! Arada da yeni müşterilerin iştahını çaktırmadan izledik. Biz daha bir tane pideyi bitirmekte zorlanırken, genç bir çift birer buçuk söyleyip utandırdı bizi!

Afiyetle…

Hamiş; Şimşek Pide Taksim’de, yeri de çok kolay! Taksim’den İstiklal’e girmeden sağdaki sokakta. Taksim Caddesi no 8. Tel: 212 249 46 42

Daha Büyük Görüntüle

pideleerrr!

2011-05-06T12:11:00.003+03:00

Pideler sıcak hem de boy boy hem de çeşit çeşit! Kıymalısı da var kaşarlısı da var kavurmalısı da. İstersen kavurmalıyı, kıymalıyı, kaşarlıyı sade ye istersen üstlerine yumurta kırdır, kaşar gezdirt. Keyfine kalmış!

Her şey iyi güzel hoş da bir de şu 'fotoğrafçı abi' olmasa! Gelmiş burnumuzun dibine kadar sokulmuş! Utanmasa lokmamızı elimizden alacak!

Afiyetle...

Hamiş; karnını doyuran vatandaşa Tahtakale'de rastladık. Surat etmese bir kaç kare daha fotoğraf çekerdik ama olmadı! Su içene yılan bile dokunmazmış! Pide yiyene kim objektifi doğrultabilir ki?

ali baba'da kuru fasulye

2011-05-05T10:49:00.010+03:00

Hani adam diyor ya, “hastasıyım!” biz de aynen bu kuru fasulyenin hastasıyız!

Neredeyse her öğün yesek yine de tadına, keyfine doymayız!

İstanbul’da kuru fasulye, istisnasız hemen her esnaf lokantasında mönüsünde vardır, tezgahı süsler ama bir de sadece kuru fasulye ile ünlenen dükkanlar vardır ki onların da sürüsüne bereket!

Ancak bunlardan birinin bizim için hatırası büyüktür. Üniversite öğrencisiydik, paramız da haliyle azdı, Turan Emeksiz’den arada sırada sıkılır kendimizi yüksek okul duvarların arkasına atardık ki az paraya karnımızı doyuralım!

İşte Ali Baba bizim İstanbul’da tanıştığımız ilk kuru fasulyeci ama ne fasulyeci. Lokum lokum!

Hele ki hava güzelse dışarıda oturursan bir de karşına manzara olarak Koca Sinan’ın Süleymaniye Camisini alırsan, daha ne olsun?

Şükürler olsun!

Afiyetle…

Hamiş; tarife gerek var mı? Semt Süleymaniye, İstanbul Üniversitesi’nin arkası, caminin cümle kapısının tam karşısı!

Tel: 212 520 76 55

Daha Büyük Görüntüle

kıymalı'nın yanına kıvırcık!

2011-05-03T15:48:00.004+03:00

“Urfa Birecikli Hamdi Arpacı 1960’lı yılların sonuna doğru İstanbul’a geldi. Eminönü Yeni Camii’nin yanında bulunan otoparkın köşesinde ilk tezgahını açtı…”

Bunu hatırlıyoruz!

“Bir küçük ızgara ve seyyar tezgahı ile 7 yıl boyunca esnafa ve gelen müşterilere leziz kebap çeşitlerini sundu.”

Bu çeşitlerden yolumuz Eminönü’ne düştüğünde yedik! Sonra sonra iş değiştirdik ve Hamdi Usta’nın tezgahı damak tadımızdan silindi, unuttuk gitti! Ancak tezgahın yerine kurulan Hamdi Et Lokantası 18 yıldır var. Biz de arada sırada gider o güzel manzarası eşliğinde nefsimizi köreltiriz.

Gerçi şimdilerde çoğunlukla İstanbul’a yolu düşmüş “turist”lere hizmet veriyor ama meraklısı, “Hamdi lezzeti”ni bilenler yine de ondan vazgeçmiyor.

Geçen gün yolumuz Eminönü’ne düştü. Karnımız aç! İştahımıza birden Urfa işi kıymalı düştü!
Eee Eminönün’de de lahmacun değil de kıymalı yiyeceksek tek geçilecek yer Hamdi’dir!
Öyle yaptık. Hamdi’nin girişindeki bahçeye kurulduk.

Masalar Ortadoğu’dan gelmiş müşteri kaynıyor. Öğlenden sonrası olmasına rağmen servis yoğun!
Garsonu tembihleyip Urfa işi ki kıymalı söyledik. Acılı! Yanına da ayran!

Kıymalılar geldi gelmesine ama Urfa işiyle uzaktan yakından ilgileri yok!

Urfa’da yapılan kıymalının eti biraz yağlı olur. Hatta fazla yağlı olur. İçine de frenksuyu (salça) ve isot (kuru biber)tan başka da bir şey konulmaz!

Neyse!

Kıymalıların yanına turp istedik, ki “kıymalı”nın olmazsa olmazı turp ve limondur. Yokmuş!

Hamdi’de turp yok! Olacak gibi değil ama olmuş bir kere. Garson turpların iki gün sonra geleceğini söyledi. Yapacak bir şey yok! Olmazsa iki gün sonra bir daha geliriz! Hamdi Usta’nın canı sağoğlsun!

Ancak en çok zorumuza giden limonla birlikte gelen ince kıyılmış kıvırcıklardı!

Hey canım kıymalı! İstanbul’a yolun düşünce ne hallere girmişsin? Allah’tan etrafımızda kıymalıya kıvırcık sarıp da yiyen yoktu.

Yoksa hırsımızdan çatlamıştık.

Afiyetle…

Hamiş; Hamdi Eminönü’nde, köprü ayağının bitimindeki balık – ekmekçilerin karşısı. İşte adresi: Tahmis Cad. Kalçın Sok. 17 Eminönü / İst.

'afiyet olsun beyim!'

2011-05-03T15:11:00.002+03:00

İşte size “Meşhur Cemal Usta!”

Cemal, tezgahı Sultanahmet’e kurmuş, üstelik üç tekerlekli; üstünde bir sac, bir piknik tüp bir de cemakan var!
Ustamız titiz mi titiz!
Belinde önlüğü elinde eldiven, lastik; fırçası ise elden düşmüyor yağla babam yağla!
Bir de yardımcısı var “Meşhur Cemal Usta”nın belli ki anca yetişiyor, sırada müşteri, “İşler?” dersen, keka!

"Afiyet olsun beyim!"

bir 'filibe efsanesi' daha!

2011-05-03T12:22:00.006+03:00

memleket köfte cenneti ya her yer köfte ya! hal böyle olunca da bir o kadar köfteci var.
var ama çeşit çeşit boy boy isim isim...
inegöl, manisa, tekirdağ ya da kaşarlı, sultanahmet, cızbız vesaire vesaire..
işte onlardan biri size. adı da "filibe" efsanesine uygun, "filibe köftecisi!"

yalnız bu filibe köftecisinin işletmecileri mütevazı! "en eski filibe köftecisi, sirkeci'deki" gerçeğini kabul ediyorlar, ki bu yaklaşım güzel!

bir kez daha yemiştik tahtakale'deki bu dükkanda; yolumuz düşünce bir kez daha nefsimizi köreltelim ve “hadi son kez deneyelim, kararımızı verelim” noktasına geldik.

nitekim köftelerin sonunda karar verdik ki, “güzel, temiz, çalışanları dikkatli ve saygılı, her şey makine gibi işliyor; piyaz çok güzel ama köfteyi sanki biraz aceleye getiriyorlar, bir tabakta kıvamında pişmiş bir başka tabakta lastik top olmuş köfte önünüze gelebiliyor!”

dolayısıyla;

köfte yenebilir hatta gönül rahatlığıyla yenebilir, mutlu kalkılır masadan çok çok köfteniz nasıl pişsin sorusu size sorulmayacağına göre önden peşin peşin siz söyleyin ustaya!

afiyetle...

hamiş; filipe tahtakale'de.. işte sana adresi: hasırcılar cad cömerttürk sok 17 eminönü / ist

tel: 212 522 97 21

Daha Büyük Görüntüle

horhor'da bir kebapçı!

2011-05-03T12:07:00.002+03:00

istanbul güzel şehir de içinde bir urfalı olarak yaşamak zor!

geçenlerde aziz bir dostumuzla istanbul turuna çıktık, ki bunu fırsat buldukça sık sık yapıyoruz... bu güzel şehrin bir ucundan girip bir başka ucundan çıkıyoruz!

plan yok program yok, 'kayboldum' endişesi yok 'ne yiyeceğim?' derdi yok! "neye denk gelirsen onu gezersin ne önüne konursa onu yersin!"

yine böyle bir pazar gününde güne karnımızı doyurarak başlayalım dedik, tabii ki daha kahvaltısını etmemiş ve de afyonu patlamamış arkadaşımıza seçenekleri sıraladık...

'kelle paça yer misin?',

'..........',

'ciğer kebabı yer misin?',

'...........',

'anlaşıldı senin aklın goralı'da!"

gittik goralı'ya, haliyle bizim dediğimiz çıktı, pazar sabahı dükkanı kapalı bulduk!

arkadaşımız iddialaşmanın sonucu bir yemek kaybetti! ancak ne yeneceği sorunu havada asılı kaldı!

'hadi o zaman sen söyle ne yiyeceğimizi?' dedik ve anlaşıldı ki aklında ikinci parlak fikir olarak karadeniz pide'si var, lakin pide de fatih'te bir dükkanın içinde ve de ismini bilmiyoruz.

önemli değil arkadaşımızın elinde muhteşem bir telefon var dükkan ismi yazıyor pat karşımızda... adres soruyor pat harita karşımızda... amma gelin görün ki bu aleti kullanan biz olunca o da direksiyon hakimiyetini sağlamaya çalışınca karadeniz pidesi battı, gitti! dükkanı bulamadık!

tabii sonunda yeni fikir sunmak bize kaldı!

peki bir urfalı istanbul'da aksaray'da, laleli'de hele hele de horhor'da ise aklına ne gelir? tabii ki kebap!

biz de öyle yaptık onu bildik bir yere götürdük ki midesi bayram etsin, yaz günü temmuzda öğlen sıcağında balcanlı kebap yesin!

nitekim öyle oldu, kebapçıya gittik balcanlı kebabı söyledik, yanına da çerez diye haşhaş kebap!
eee bir urfalı için ağırlama ve ikram kutsaldır.

bu arada kebapları beklerken, hoş sohbet derken, üç beş adım ilerideki horhor hamamı'ndan söz ettik!

aklına hamam lafı düşen arkadaşımız yerinden fırladı, 'bir iki kese attırayım hemen geliyorum' dedi, der demez de gitti!

olsun balcanlı kebap piştikten sonra bekler, dinlenir, terler, terleyince de bir güzel olur bir güzel olur yani arkadaşın hamama gitmesinde sakınca yok!

lakin haşhaş kebap beklemez, ki kebapçı hazırlıkları yaptı masayı donattı bile!

yalnız masada bir tuhaflık var bize göre, ki hemen başladık kebapçıya söylenmeye,

'bu çoban salatası ne?'

'abi istiyorlar!'

'kaldır bunu!',

'bu bostana ne ile yenilecek?',

'limonun işi ne masada?',

'.................',

kebapçı baktı ki olmuyor, öğlen sıcağında adam huysuzlanmış; hiç dert etmedi masayı yeni baştan yeni baştan ama yine bildiği usulden donattı!

biz de 'ya sabır' çekip sesimizi kestik, haşhaş kebabın önce tadına baktık yavan yavan ardından da dürüm yaptık afiyetle yedik!

bu arada arkadaşı beklerken de izzet ikramda kusur kalmasın diye künefe söyledik, yapımında bizzat bulunduk, fotoğrafladık!

kadayıf ustasına gelince... memleketini öğrendik ki ne antakyalıymış ne urfalı ne de antepli! bir başka kadayıf diyarı taa erzurumdan gelmiş horhor'a.

afiyetle..

hamiş; doyum ciğer horhor'da kime sorsan söylerler sana... ancak yine de sen en iyisi adresi al ne olur ne olmaz? sofular caddesi ragıp bey sokak 24 aksaray.

tel: 212 534 24 15

goralı!

2011-05-03T11:34:00.005+03:00

sonunda gittik! gorolı’nın tostlarından yedik! hem de goralı!

goralı taa 45’lerde kurulmuş fındıkzade’de; adını uzun zamandır duyardık ama gidip de tostlarından yemek ancak nefsi boğazından hırıltıyla çıkan arkadaşımızın, “sessiz” ısrarıyla oldu!

sabah işyerine geldi, ki daha sabahın dokuzu, onun için çok çok erken bizimse uyanalı ve de işe başlayalı bir sürü saatlerimiz olmuş; bir canlı yayın bitmiş bir tanesi başlamak üzere! üstelik sabahın altısında domatesli / kaşarlı yarım ekmek tostumuzu yiyip, üstüne de bardak bardak büyük çaylar içmişiz. ancak ne fayda ki arkadaşımız açlığını goralı’ya saklamış!

neyse uzatmayalım, program biter bitmez soluğu istanbul’un sıcak mı sıcak havasıyla, yolda aldık!

yol uzun ama Allah’tan istanbul’da manzara bol, sağa bak sola bak vakit geçiyor!

ahhha maçka, bir arkadaşımızın evinin önünden geçiyoruz ama şimdi uğrayıp da “kahveye geldik!” demek yeni damatlık durumu nedeniyle yakışık almaz!

uzatmayalım, sonunda goralı’nın önüne geldik, açık! oysa geçen pazar gelmiş kapalı bulmuştuk! yani sözün burasında şunu demek isteriz ki pazar olduğunu bile bile; kapalı olduğunu bile bile kapısına kadar gelmiş, üstelik yolda iddiaya tutuşmuş ve iddiayı kazanmıştık! yani arkadaşımıza “kapalıdır oğlum pazarları!” yalvarışlarımıza aldırış etmemişti!

goralı pek fiyakalı bir dükkan! duvarlarında köklerinin fotoğrafları asılı, siyah beyaz!

dükkan tertemiz ama boş çünkü saat daha on iki! ilk müşteriler geldi diye de pek oralı değil goralılar! biraz kendi hallerinde biraz da “suratsızlar!”

nasıl olsa “müşteri, her zaman müşteridir, gelir giderler nasıl olsa” havasındalar!

bizim derdimiz ise goralılar değil goralı!

goralı’da yiyecek seçeneği bol:
goralı, kadınbudu, ciğerli, sucuklu, salamlı, füme dilli ve de köfteli...
içecek de ayran, kola ve de su! a
ancak bizim arkadaş “karıştırıcı” olmadığından kesin kararlı, “üç goralı, iki ayran!” dedi ve perdeyi açtı!

geldi goralar ki, ısıtılmış tost ekmeği içinde salam, turşu, yoğun patatesli rus salatası var! ah keşke tost ekmeğini biraz fazla ısıtmasaymışlar ama ne gam! arkadaşımız neredeyse kömür olmuş yiyecekler sever!

biz bir goralıyı yerken arkadaş iki goralı yedi; “üçüncüsünü şimdi ısmarlar!” dememize kalmadı, garsona el işareti yetti, geleni de afiyetle yedi!

goralı güzeldi ancak yaz sıcağında değil!

afiyetle...

hamiş; goralı fındıkzade'de.. adresi de şöyle: seyyid ömer mahallesi kızıl elma caddesi 24

tel: 212 589 90 67

makarnayı nasıl bilirsiniz?

2011-05-03T11:25:00.002+03:00

makarnayı biliriz!

çocukluğumuzun hatıralarındandır.

ancak damağımızdaki ilk tadı, sadesi! suda haşlanıp içine katı yağ konulanı, sonrası peynirli olanıdır.

o yıllardan bu yıllara uzun yıllar geçti.

şimdilerde hem türlü çeşit makarna hem de içine konulan soslar var ki her birini saymaya kalksak sonunu zor getiririz. üstelik her geçen gün bir yeni reçete makarnaseverlerin damağına sunuluyor.

son rastladığımızın adı “penne pollo!”

geçenlerde ataköy’deki plus alışveriş merkezinde yedik!

dükkanın adı mirano. isterseniz makarna hamuru gözünüzün önünde yoğruluyor; makarnalar yine gözünüzün önünde kesiliyor.

size sadece seyir kalıyor! gerisi aşçıbaşının hüneri…

işte malzemeler…

- makarna, bir parça tavuk göğüs, ayçiçeği yağı, taze mantar, maydanoz, parmesan peyniri, krema, süt, bal, kuru kekik, kuru nane, et bulyon, köri ve tuz.

ve işte hazırlanışı…

- tavukları jülyen doğrayın, tavaya ayçiçeği yağını koyup çevirmeye başlayın, tavukların piştiğine kanaat getirince sırayla tuz, dilimlenmiş mantar, krema, karabiber, et suyu ya da bulyon, kuru nane, kuru kekik, köri en sonunda da bal ekleyin.

- tabii bu arada makarnaları 7 ya da 8 dakika andante haşlamış olacaksınız ki biraz sonra sos ile makarnayı buluşturabilesiniz.

- servis yapmadan önce sosu ve makarnayı iyice birbirlerine yedirin ayrı gayrı durmasınlar ve unutmadan servis yaparken parmesan peyniri, onun üstüne de kıyılmış maydanoz gezdirin.

- bu arada eğer pişirdiğiniz makarna tek kişilik ise kuru şeyler birer çimdik, yok eğer birkaç kişilik yapıyorsanız aşçılık hünerinizle el kararı bal, göz kararı süt ve krema ekleyin…

not: yediğimiz penne polo güzeldi güzel farklı bir damak tadı! üstelik evde kolayca yapılabilmesi, uygulanabilir olması açısından önemli çünkü kimi reçeteler var ki insanı kapı kapı dolaştırıp bin bir çeşit malzeme aratmak zorunda bırakıyor ki daha yolun başında “pes!” dedirtiyor

afiyetle…

hamiş; mirano, ataköy, plus AVM'de..
tel: 212 560 75 60

eminönü'nde bir ankara lokantası!

2011-05-03T11:18:00.004+03:00

istanbul şaşırtır adamı; bir sokağa dalarsınız rasgele, işte size şaşkınlık: ankara lokantası!

yine öyle bir gündü... tarihi yarımada gönlümüze düştü; özlemiştik!
gerçi daha bir hafta önce ondaydık ama özlem bu, gelip yerleşince bağrınıza, dizginlemek ne mümkün?

işte yine yeni camii'nin önündeyiz yine nimet abla gişesi'nin önünden geçip, muhittin hacı bekir'in vitrinlerini seyredeceğiz; belki nefsimize yenik düşüp, kaymaklı lokumdan bir kaç tane sardırıp sağa kıvrılacak, yeni camiyi seyir için çay bahçelerinden birine oturacağız!

bu kez öyle olmadı, kendimizi birden nimet abla'nın karşı kaldırımında bulduk, az ötede ise daracık bir sokak; belli ki bizi çağırıyor! peşi sıra gitmemek ne mümkün?

eskiden yağcılar soğağı imiş şimdi adına kömürcü sokağı diyorlar. bir kaç köfteci bir de yetmiş yıllık ankara lokantası var; hemen bitişiği ise sıra sıra tabureleri ile çay bahçesi!

ankara lokantasında yemek ye geç otur taburelere, çayın, kahvenin tadını çıkar!

o kadar yakın!

biz de öyle yaptık öğlen servisi için sıra sıra bekleyen yemeklerden vazgeçtik (esnaf lokantalarında yemekler saat on hadi bilemediniz en geç on birde tezgaha konulur, onun için en iyi yemek saati tencereye ilk kepçenin daldırıldığı zamandır) tavuk çorbası, işkembe derken mercimek çorbasında karar kıldık; nefsimizi körelttik!

kim bilir gün gelir çorba ile başlar, ıspanak, bamya derken çerkes kebap'tan çıkarız!

afiyetle...

hamiş; ankara lokantası eminönü'nde... yeri de çok kolay! kömürcü bekir sokak n 8 bahçekapı... nimet abla'nın hemen bir sokak ötesi...

tel: 212 522 78 41

Daha Büyük Görüntüle

dört döner birden!

2011-05-03T11:05:00.002+03:00

gezi ve yemek arkadaşımız günlerdir söyleniyordu, "istanbul'un en iyi dönerlerinden biri! tahmin edemezsin!

günde 400 kilo et işliyorlar! aynı zamanda dört döner birden kesiliyor! fabrika gibi! bir lavaşı var inanamazsın!"

bu laflara dayanılır mı? gidip de sözü edilen döneri yememek ayıp olurdu. nitekim bir akşam üstü adını asla duymadığımız, semtinden dahi geçmediğimiz, eskinin kasabı şimdinin meşhur dönercisi celal usta'nın, ümraniye
- atakent mahallesindeki mekanına gittik ve gerçekten gözlerimize inanamadık!

arkadaşlar bir arı kovanı celal usta'nın işletmesi; masalara müşterinin biri oturuyor birkaçı kalkıyor; garsonlardan biri gidiyor bir kaçı birden tepenizde emirlerinizi bekliyor!

ister iskender söyle ister pilav üstü döner; sen daha yüzünü döner dönmez masaya siparişlerin konulmuş bile! kağıt gibi sıcak lavaş, kıtır kıtır bir salata ve yayık ayran!

ya künefe?

daha ne olsun şükürler olsun!

nefisti her şey!

afiyetle...

hamiş gidersin diye işte adres: Atakent Mahallesi Reşitpaşa Cad 47 Ümraniye / İST

Tel: 0 216 329 35 40

Şunu daha büyük bir haritada görüntüle: DÖNERCİ CELAL USTA

'karnını ciğerci basri'de doyuranlar grubu!'

2011-05-03T11:00:00.006+03:00

İstanbul’da gezecek görecek yer mi ararsın? Her yan seyirlik her yan görülmeye değer, yeter ki insanın dizlerinde derman, gönlünde istek olsun; ister Sur-i Sultani’de dolaş ister karşıya Galata’ya geç Cadde-i Kebir’i arşınla yok baktın ki bunaldın kalabalıktan “az biraz deniz havası alayım!” dedin al sana iki yana akar Boğaz!

Ancak gez gez nereye kadar? Arada karnın da acıkır canın içecek bir şeyler çeker, soluklanmak istersin
İşte o zaman bizim gibi bir “çok bilmiş!” yanınızda olmayacak! Yoksa ona bir kusur bulur bunu beğenmez; bunu yemez onu içmez olursunuz ki bu son iyi son değildir!

Geçenlerde yine kendimizi yanımıza aldık İstanbul’u gezdik dolaştık, görmediğimiz bilmediğimiz yeni camiler, kiliseler, ayazmalar keşfettik “kutsal” sulardan içtik, fotoğraf çektik ve sonunda yorulduk ve de karnımız acıktı!

Bu arada kendimize verilmiş bir söz var ki tutmamak olmaz, “eğer yeni yerler dolaşır hele de bilmediğimiz yerler keşfedersek ziyafet var!”

Nitekim Gülhane Parkı’nın hemen karşısına gizlenmiş Zeynep Sultan Camii; Atmeydanı’nda İbrahim Paşa Sarayı’nın yanı başında taa Hipodrom zamanından yani Bizans döneminden kalma dört çeşme keşfettik ki bizim için ziyafetle eşdeğer!

Dolayısıyla verdiğimiz sözü tuttuk yürüdük yürüdük onca baştan çıkarıcı lezzetin yanından geçtik ziyaret yerine, Kapalıçarşı’nın Nuruosmaniye Kapısı’na geldik ki bir gazetenin iddiasına göre “İstanbul’un en iyi on esnaf lokantası”ndan birindeyiz!

Bu arada vakit öğleni biraz geçmiş neredeyse ikindiye yakın ama mönüde çeşit bol, “leziz” yiyecek adları garsonun iki dudağının arasından sular seller gibi dökülüyor!

Uzatmayalım “ziyafet tam ziyafet olsun!” diye fırında kuzu söyledik, söyler söylemez de kuzu önümüze uçarak geldi, başladık nefsimizi köreltmeye! Ancak kuzuda bir gariplik var sanki fırında pişmemiş de kar altında beklemiş, yanında da iki kaşık iç pilav, az biraz püre görülmeye değer; bir de yarım boy kızarmış biber, yarım da domates tabağın süsü olmaya aday!

Belli ki son et zamları dükkanın belini bükmüş hem ısıdan tasarruf ediyorlar hem kuzudan hemi de pirinçle, patatesten!

Durum bu ancak bozuntuya vermedik garsona rengimizi belli etmedik, kendi kendimize söylendik, “vakit geç, kuzu ondan soğumuş; ısıtın desen mikrodalganın sıcaklığını sevmezsin; fiyatlar desen almış başını gitmiş, etin kilosu şuydu şu oldu, ee pilavı da kırık pirinçle yapacak değiller ya; hem domates de bu yıl yandı kül oldu, ondandır” dedik, dırdırı kestik!

Düştük yine yollara ki aklımız hala yarım kalan ziyafette; “kafamız dağılır!” dedik tanımadığımız bir sokağa daldık! Dalır dalmaz da nutkumuz tutuldu!

Bir küçücük dükkan, önündeyse bir kalabalık var ki ne siz sorun ne biz söyleyelim, bedava olsa ancak bu kadar olur, kuyruğun ucu dükkanın önünde de sonu kayıp!

Peki ne satılsa beğenirsiniz, sade Arnavut ciğeri, yanında da ayran isteyene istediği kadar söğüş soğan!

Gördünüz mü “çok bilmişliğin” sonunu; yoksa ki İstanbul’da dört şubesi olan, otuz yıldır ciğercilik yapan Hacı Basri ve Oğulları burnumuzun dibindeymiş; üstelik yarım ekmek arası ciğer iki lira hem karnını doyur hem de facebook’ta kurulan “Karnını Ciğerci Basri’de Doyuranlar Grubu”na katıl!

hamiş; Ciğerci Basri Çemberlitaş'ta. Kapalıçarşı'nın Nuruosmaniye kapısından çık sola dön biraz yürü kuyruğu görürsün! Al sana bir de adres: Tavukpazarı Cad 59 Tel: 212 511 95 54

Daha Büyük Görüntüle

2011-05-02T15:31:00.002+03:00